سكوت سرشار از ناگفته‌هاست

X

صفحه در حال بارگذاري است! لطفا کمي صبر کنيد...

Loading by : BAHAR-20

خدمات وبلاگ نويسان جوان سكوت سرشار از ناگفته‌هاست


	قمار (قسمت پاياني) داخلي / كابين تلفن زندان / روز چهره متعجب ايمان از نماي نزديك كه گوشي تلفن بر روي گوشش است و صداي سلام يك زن از سمت ديگر شيشه شنيده مي‌شود. ايمان: سلام در آن سوي شيشه چهره زني حدوداً 40 ساله و خوش قيافه ديده مي‌شود. زن: سلام ايمان: ببخشيد... بجا نميارمتون زن (با لبخند): مهم نيست من كيم. مهم اينه كه شما ديگه قصاص نمي‌شين. باور كنين وقتي اين خبرو شنيدم خيلي خوشحال شدم. ايمان (با تعجب ): شما از كجا مي‌دونين (انگار كه متوجه موضوع تازه‌اي شده باشد) صبر كنين ببينم! شما قيافتون برام آشناست. (كمي ‌فكر مي‌كند و بعد ناگهان) آهان يادم اومد. تا اون جايي كه يادمه تو جلسات دادگاه شما رو ديده بودم. ولي فكر مي‌كردم كه از بستگان بيتا باشين درسته؟ زن: بله درست فهميدين ... من تو تمام جلسات دادگاه شما بودم و حتي بعد از صدور حكم هم پيگير وضعيتتون بودم تا اينكه متوجه حكم جديد شدم (مكث مي‌كند) پسرم! شما منو ياد جوونيام ميندازي (متفكرانه) ياد سياوش ... رابطه شما و بيتا خيلي شبيه رابطه من و سياوش بود. به خاطر همينم دوست داشتم ببينم آخر و عاقبت كارتون به كجا مي‌رسه ايمان: ببخشيد . من اين آقا سياوشو مي‌شناسم؟ زن: بله ... سياوش كرمي‌ ايمان (متحير): چي! كرمي؟ نكنه منظورتون وكيلمه؟ زن: درسته. منتها زماني كه قصد داشت اسيد رو بپاشه بجاش شيشه محتوي اونو تو دستش خورد مي‌كنه نماي درشت از صورت متحير ايمان و پس از آن چند فلاش بك از تصوير وكيل ايمان كه در حين نوشتن، چين و چروك ناشي از سوختگي پوست دستش ديده مي‌شود. زن: بعد از اون اتفاق من ديگه سياوشو نديدم تا اينكه بطور اتفاقي از طريق صفحه حوادث روزنامه متوجه موضوع شما شدم. وقتي هم اومدم دادگاه تا از نزديك شاهد قضايا باشم، سياوشو ديدم كه به عنوان وكيلت داشت فعاليت مي‌كرد ايمان: اونم شما رو ديد؟ زن: آره . تو آخرين جلسه دادگاه. اولش كه منو ديد يكه خورد ولي بعد آروم شد ( آه مي‌كشد) مي‌دونستم كار خيلي سختيه ولي بايد ازش حلاليت مي‌گرفتم ايمان: برخوردش چطور بود؟ زن: مثل هميشه منطقي و متين ايمان: خب زن: آره... بعدش قضيه شما رو برام تعريف كرد (به چهره ايمان خيره مي‌شود) نمي‌دوني چطور دنبال كارات بود! مثل يه پدر دلش پيش تو بود. اينم كه الان مي‌بيني اينجام كار اونه وگرنه مي‌دوني كه مامورا اجازه نمي‌دن كسي بياد اينجا ايمان (متفكرانه): چه جالب. اينكه ميگن دنيا كوچيكه واقعاً درسته (مكث) ببينم شما بيتا رو هم ديدين؟ زن: آره. اتفاقاً ديروز با هم بوديم ايمان: حالش چطوره؟ زن (گوشي تلفن را جابجا مي‌كند): نمي‌تونم بگم خيلي خوبه ايمان احساس شرمندگي مي‌کند. زن: احساس عذاب وجدان داره . مي‌گفت اون باعث شده كه شما الان اينجا باشين ايمان (متعجب): بيتا اين حرفا رو مي‌زد؟ زن: آره ( مکث) بذار يه چيزي رو بهت بگم. اون خيلي دوستت داره، منتها نمي‌تونه با خودش كنار بياد ايمان (متفكرانه خيره به زن): من در حق اون خيلي بدي کردم اميدوارم منو ببخشه داخلي – سالن بيليارد- شب پدر بيتا در حال نشانه‌گيري براي ضربه زدن به گوي است. در آن سوي ميز وكيل بيتا متوجه بازي پدر بيتا است. پدر بيتا (در همان حالت): سابقه هم سلولي‌هاي اين پسره رو برام پيدا كن. مي‌خوام بدونم رابطشون با اون چطوريه وكيل (متعجب): مي تونم بپرسم واسه چي؟ پدر بيتا (به گوي ضربه مي زند): همينطوري... مي‌خوامشون داخلي / خارجي – مكان هاي مختلف زندان - زمان‌هاي مختلف چند نما كه در آن سپري شدن دوره محكوميت ايمان به تصوير كشيده مي‌شود. حضور ايمان در كابين تلفن زندان و ملاقات با افراد خانواده ، شركت او در تيم فوتبال زندان و بازي كردن در فصل تابستان و زمستان، يادگيري پيكرتراشي با چوب از هم سلولي سوم، آموزش فنون رزمي‌ به هم سلولي سوم، آزادي هم سلولي اول از زندان و چسباندن تقويم جديد به ديوار سلول از جمله اين نماها هستند كه با يك آهنگ به يكديگر وصل مي‌شوند. داخلي ـ اتاق ملاقات زندانيان ـ روز ايمان و وكيلش پشت ميزي نشسته‌اند و مشغول صحبت كردن هستند. وكيل ايمان (با خوشحالي): هفته بعد ميري يه مرخصي 10 روزه ايمان (ناباورانه): مگه ميشه؟! وكيل ايمان (بادي به قبقبه مي‌اندازد): مگه ميشه آقاي كرمي بخواد يه كاري رو انجام بده و از پسش برنياد! (مي‌خندد. پس از مكثي كوتاه و جدي) بيتا و خونواده‌ش با اين مرخصي موافقت كردن ايمان (متعجب): خونواده‌ش ؟! وكيل ايمان (جدي): آره (با انگشت شقيقه‌اش را مي‌خواراند) اتفاقا براي منم يه مقدار عجيب بود كه اينقدر راحت موافقت كردن. مخصوصا باباش نماي نزديك از چهره به فكر فرو رفته ايمان. داخلي / خارجي – زندان / خيابان – روز نماي پايين به بالا از خيابان مقابل زندان و ريزش برگ‌هاي پاييزي. در آهني زندان باز مي‌شود و ايمان ساك به دست در آستانه در ظاهر مي‌شود. در آن سو خانواده و تعدادي از دوستان ايمان از جمله امير و نيما با دسته گل حضور دارند. ايمان پس از روبوسي با خانواده با وعده ديدار در منزل از آنها خداحافظي مي‌كند. مادر ايمان (در حالي كه از شدت شعف قطرات اشك بر چشمانش جاري است رو به ايمان): پسرم. يك ساله كه منتظر چنين روزي بودم. حالا هم كه وقتش رسيده بازم مي‌خواي بري؟ مادر ايمان با اضطراب و نگراني به امير نگاه مي‌كند. امير ( رو به مادر ايمان): بهتون قول ميدم چند ساعت ديگه صحيح و سالم تحويلتون بدم مادر ايمان (در همان حالت): پس مواظب خودتون باشين (رو به ايمان) زودتر بيا كه امشب كلي كار داريم ايمان (رو به مادرش): چشم مامان (رو به خانواده) مي‌بينمتون. خداحافظ به سمت دوستانش مي‌رود. پس از لحظاتي نم نم باران شروع مي‌شود و ايمان پس از تجديد ديدار با دوستانش، با اشاره دست از آنان مي‌خواهد كه براي درامان ماندن از باران به امير بپيوندند و خود، پيش از سوار شدن به اتومبيل امير لحظه‌اي توقف مي‌كند و به سوي ديگر خيابان خيره مي‌شود. نماي نزديك از صورت متحير ايمان. در راستاي نگاه ايمان، آن سوي خيابان اتومبيلي پارك كرده و در كنار آن دختري دست به سينه لبخند‌زنان به ايمان خيره شده است. ايمان (زير لب): بيتا ! داخلي - اتومبيل بيتا – روز فريناز پشت فرمان اتومبيل مدل بالاي بيتا در حال رانندگي است. ايمان و بيتا نيز بر روي صندلي عقب نشسته‌اند. ايمان (ناباورانه رو به بيتا): كجا جراحي كردي كه طرف اينقدر به كارش وارد بوده ؟ بيتا: بابام با يكي از دكتراي هندي صحبت كرده بود. يه ماه بعدش تو يكي از بيمارستاناي همونجا عمل كردم ايمان (به شوخي): بابا علم چقدر تو اين مدتي كه ما نبوديم پيشرفت كرده! هر سه مي‌خندند. پس از لحظه‌اي ايمان با لحن شوخي صدايش را كمي بالا مي‌برد. ايمان (رو به فريناز): ببينم. هنوز اين فريناز خانوم ما عروس نشده؟ لبخند همراه با خجالت فريناز از آينه عقب ديده مي‌شود. فريناز: اي بابا در اين لحظه اتومبيل امير از شيشه كنار ايمان ديده مي‌شود كه امير و دوستانش در آن نشسته‌اند. اتومبيل امير كنار اتومبيل بيتا قرار مي‌گيرد. نيما كه كنار امير نشسته صحبت‌هاي او را به ايمان مي‌رساند. نيما (در حالي كه سعي مي‌كند صدايش به گوش ايمان برسد): قرار كجا باشه؟ ايمان (با نگاهي به بيتا): ببينم كافه عسل هنوز سرجاشه؟ بيتا (لبخندش را مي‌خورد): آره ايمان (رو به نيما): كافه عسل پس از چند لحظه اتومبيل امير از آنها سبقت مي‌گيرد بيتا رو به ايمان (آه مي‌كشد): چقدر عوض شدي! خيلي سخت گذشت؟ ايمان (جدي): آره. ولي خيلي هم بي‌فايده نبود بيتا: منظورت چيه؟ ايمان: نمي‌دونم ... شايد تنهايي آدم تو يه چهار ديواري باعث مي‌شه كه ظرفيتش بالا بره (متفكرانه) اونجا آدم اونقدر راجع به چيزاي مختلف فكر مي‌كنه كه تقريبا جواب همه سوالاتشو مي‌گيره (آهي مي‌كشد) اون چهارديواري حداقل مزيتي كه براي من داشت اين بود كه بفهمم از عشق نمي‌شه انتقام گرفت (مكث مي‌كند) درسته كه يه موقع بين من و تو رابطه‌اي بوده، ولي به هرحال قسمت اين بود (رو به بيتا) منو ببخش بيتا. من خيلي خودخواهي كردم (مكث) به خدا تنها چيزي كه تو زندان آرومم ميكرد فكر قصاص بود كه وقتي ديدم اونم بخشيده شد (آستينش را بالا مي‌زند و بخيه ناشي از بريدگي چند سانتني متري ساعد دستش را نشان مي‌دهد) مجبور شدم اينطوري خودمو قصاص كنم اشك در چشمان بيتا حلقه مي‌زند. ايمان (براي عوض كردن جو): بگذريم. (پس از مكث با تأثر) با اتفاقايي كه افتاد فكر نمي‌كردم منو ببخشي چه برسه به اين كه ببينمت. (سكوت) بيتا (با احساس): داني كه چيست دولت ديدار يار ديدن ايمان (بلافاصله): در كوي او گدايي بر خسروي گزيدن هر دو لبخند زنان به يكديگر خيره مي‌شوند. ايمان (پس از مدتي سكوت): خب از خودت بگو. هنوز ازدواج نكردي؟ بيتا (سرش را برمي‌گرداند): به قول فريناز اي بابا ... (رو به ايمان) قدر خودتو بدون. هنوز پسري به روراستي و مردونگي تو نديدم ايمان (لبخند زنان): بازم شروع كردي؟... ببينم راستي بابات مي‌دونه آزاد شدم؟ بيتا: آره. ديشب كه تلفني با فريناز صحبت مي‌كردم متوجه شد ايمان: عكس العملي هم نشون داد؟ بيتا (ابرو مي اندازد): نه. ولي نمي‌دونم چرا اون فكر مي‌كنه كه من و تو هنوزم با هم رابطه داريم ايمان (به شوخي)- خب مگه نداريم؟ هر سه مي زنند زير خنده. در اين لحظه بيتا از كنار خودش دسته گلي را بر مي‌دارد و آن را به ايمان مي‌دهد. ايمان (در حال گرفتن دسته گل): دستت درد نكنه (گل ها را بو مي‌كند) چقدرم خوش بوئه (رو به بيتا با لبخند) ممنون فريناز: خب ديگه رسيديم در اين لحظه هر دو اتومبيل مقابل كافي شاپ عسل پارك مي‌كنند. خارجي - محوطه مقابل كافي شاپ - شب تصوير ايمان به همراه دوستانش كه در حال خارج شدن از كافي شاپ هستند. ايمان (رو به دوستانش): بچه ها شب خيلي خوبي بود. از بابت همه چيز ممنون نيما: هنوز كه تموم نشده ايمان (با تعجب): يعني چي! امير: حالا تا نزديك خونه باهات ميايم كه امونتي مامانت اينارو سالم به دستشون برسونيم. (با اشاره دست) من به مامانت قول دادم ايمان: من كه از خدامه. ولي اگه شما هم مي‌خواين قدم بزنين خب حرفي نيست (نگاهي به بيتا مي اندازد) بيتا: تا سر كوچتون ميام جمع شروع به حركت مي‌كند. در اين لحظه ايمان هم سلولي اول را مي‌بيند كه از سمت روبرو در حال نزديك شدن به اوست. او ابتدا جا مي‌خورد ولي بعد دسته گل را به بيتا مي‌دهد، جلو مي‌رود و باهم سلولي اول سلام و احوالپرسي مي‌كند. دوستان ايمان با اشاره او به راهشان ادامه مي‌دهند تا ايمان به آنها برسد. امير (رو به نيما و با صداي نيمه بلند): چه رفيقاي لاتي پيدا كرده بيتا: نگران نباش. تو هم بري زندان از اين جور رفيقا پيدا مي‌كني امير با حالت خاصي به بيتا نگاه مي‌كند و فريناز هم كه متوجه نگاه معني‌دار امير مي‌شود از بيتا نيشگوني به علامت سكوت مي گيرد. ايمان (رو به هم سلولي اول): خيلي خوشحال شدم ديدمت. حالا اين طرفا چيكار داشتي؟ هم سلولي اول: هيچي... داشتم رد مي شدم كه تصادفي ديدمت ايمان (به شوخي): اونم چه تصادفي هم سلولي اول (با اشاره به دوستان ايمان ): خب. بيشتر از اين مزاحمت نشم (ايمان را در آغوش مي‌كشد) لحظه‌اي بعد ايمان در آغوش هم سلولي اول بهت زده مي‌شود. هم سلولي اول از آغوش ايمان جدا مي‌شود و به سرعت از آنجا دور مي شود. ايمان با حالتي نيمه جان دستش را بر روي پهلويش مي‌گذارد. از زير دستش قطرات خون ديده مي‌شود كه در حال چكيدن است. ايمان به سختي خودش را به ديوار كنارش مي‌رساند و بر آن تكيه مي‌دهد. در اين لحظه بيتا سرش را به عقب برمي‌گرداند و با فرياد ايمان را صدا مي‌زند. با صداق او بقيه هم متوجه مي‌شوند و به سمت ايمان مي‌دوند. پسرها به دنبال هم سلولي اول مي‌دوند و بيتا و فريناز و امير كنار ايمان مي‌مانند. ايمان با تكيه بر ديوار مي‌نشيند. بيتا كنار او مي نشيند و اشك ريزان به او نگاه مي‌كند. در اين لحظه از آن سوي خيابان صداي لاستيك (تيك آف) يك اتومبيل شنيده مي‌شود كه با سرعت زياد شروع به حركت مي‌كند. بيتا متوجه اتومبيل مي‌شود و پدرش را پشت فرمان آن مي‌بيند. چرخهاي اتومبيل در مقابل ايمان از روي گلي رد مي‌شود كه بيتا آن را در اتومبيل به ايمان هديه داده بود. ايمان تقريبا بي‌حال شده. فريناز با نگراني مشغول شماره‌گيري اورژانس از طريق موبايلش است. امير در چند قدمي ايمان به حالت نشسته به ديوار تكيه داده و ياراي حركت ندارد. ايمان دست بيتا را مي‌گيرد و به سختي آن را بو مي‌كند. فلش بك به: ايمان و بيتا بر روي نيمكت پاركي نشسته‌اند. ايمان در حين صحبت كردن با بيتا دستش را مي‌گيرد و بو مي‌كشد. بيتا متعجب به او نگاه مي‌كند. ايمان (در همان حالت رو به بيتا): تو هيچ مي‌دوني دستات بوي بهشتو مي‌دن؟ بيتا (به شوخي دستش را پس مي‌كشد): تو مگه بهشتم رفتي؟ ايمان مي‌خندد. برش به: ايمان سرش را بلند مي‌كند. از جيب پيراهنش به سختي يك بسته پلاستيكي محتوي يك دستمال كاغذي كوچك در‌مي‌آورد و آن را به بيتا مي‌دهد. سپس دست بيتا را به صورتش نزديك مي‌كند و بو مي‌كشد. ايمان (رو به بيتا به سختي): دستات .... بوي .... بهشتو .... در اين لحظه سر ايمان بر روي دست بيتا مي‌افتد. بيتا (ناله كنان) – نه ايمان... نه (گريه مي‌كند) فريناز ناباورانه شاهد ماجراست. بيتا در همان حال دستمال كاغذي درون پلاستيك را در مي‌آورد و آن را باز مي‌كند و يك تار موي مشكي بلند را مي‌بيند كه متعلق به خودش است. امير سرش را در ميان دستانش قرارداده و گريه مي‌كند. صداي رعد و برق شنيده مي‌شود. تصوير همچنانكه به نماي دور تبديل مي شود صداي ايمان در پس زمينه شنيده مي‌شود. صداي ايمان: سرطان اول از يه سلول شروع مي‌شه، بعد به مرور زمان تمام سلولهاي بدنو بيمار مي‌كنه. كسي كه سرطان مي‌گيره اولش يواش يواش زجر مي‌كشه تا اينكه كلاً از بين ميره. سرطان اول از روح آدم شروع مي‌شه بعد جسمو داغون مي‌كنه. عشق هم همينطوريه، فقط تنها فرقشون اينه كه درد سرطان زجرآوره ولي يه عاشق خيلي وقتا از دردش لذتم مي‌بره پايان ۱۳۸۳ \|+\| نوشته شده توسط حسين غلامي در پنجشنبه بیست و یکم آذر 1387 \|


	قمار (۱۴) خارجي – دريا – روز نمايي از آسمان آبي در افق دريا و قايق پايي در نزديكي ساحل كه آرمان و بيتا در كنار هم مشغول ركاب زدن هستند. بيتا وضعيت روحي مناسبي ندارد و نيمي از صورت او با چسب‌هاي پوستي خاصي پوشيد شده است. آرمان ( رو به بيتا ): به نظر من مشكل اصلي تو و اون حساسيت بيش از حد به خودتون بود بيتا: حساسيت؟ آرمان (رو به جلو): آره ديگه. شما دنيا رو فقط تو وجود همديگه مي‌ديدين. در واقع زير ذره‌بين همديگه بودين. به خاطر همينم كوچكترين خطايي مي‌شد يه فاجعه ( رو به بيتا) متوجهي؟ بيتا (متفكرانه): آره آرمان: حالا يه سؤال. رابطتون در چه حدي بود؟ بيتا (بي حوصله): يعني چي در چه حدي بود؟ آرمان: منظورم اينه كه چقدر به هم نزديك بودين؟ بيتا: خب خيلي زياد آرمان (مايوسانه): مثل اينكه متوجه منظورم نشدي! بيتا (بي‌تمايل): خب حالا كه چي آرمان (كاملاً به پهلو رو به بيتا مي‌نشيند): اين سؤال رو پرسيدم واسه اينكه مي‌خوام نتيجه‌گيري كنم. (با تاكيد) ببين ... من معتقدم كه تو دوست داشتن، جسم و روح بايد با هم ارضا بشن اينطوري هر دو طرف به آرامش ميرسن و همين باعث ميشه كه تو شرايط ايده‌آل يعني بدون تحت فشار بودن به همديگه فكر كنن و حساسيت بيخود براي خودشون درست نكنن. همون چيزي كه تو رابطه شما نبود. درسته؟ بيتا كه خم شده و دستش را در آب فرو كرده جوابي نمي‌دهد. آرمان (در حال نشستن به وضعيت عادي): دركت مي‌كنم ولي ناراحت نباش بايد از تجربش درس بگيري. حالا محكمتر ركاب بزن نمايي از ركاب در حال چرخش قايق. داخلي – سالم آمفي تاتر دانشگاه سالن تاريك است و صحنه كه با توجه به طراحي آن حالت كليسا به خودگرفته نورپردازي شده است. در رديف اول سالن تعدادي از اساتيد دانشگاه و روي صندلي‌هاي رديف دوم و سوم، دانشجويان مشغول تماشا هستند. آرمان نيز بر روي نزديك‌ترين صندلي به صحنه نشسته. سونيا در حال بازي كردن قسمتي است كه بيتا آن را تمرين مي‌كرد (راز و نياز زن با حضرت مريم) برش به: نمايش به پايان رسيده و تماشاچيان مشغول دست زدن هستند. در رديف آخر بيتا مشغول تشويق كردن است. آرمان و سونيا نيز متقابلا از حضار تشكر مي‌كنند. برش به: آرمان و سونيا مشغول جمع كردن وسايل صحنه هستند. بيتا وارد صحنه مي‌شود. بيتا: بچه‌ها خسته نباشين. كارتون عالي بود آرمان (در همان حالت رو به بيتا): ممنون سونيا (ايستاده رو به بيتا): مرسي عزيزم... حالت چطوره بيتا (با لبخند مصنوعي): خوبم سونيا (به صندلي اشاره مي‌كند): بشين بيتا: نه اينطوري راحت‌ترم سونيا مشغول ادامه كارش مي شود. آرمان به سمت بيتا مي‌رود. آرمان (رو به بيتا با هيجان): استادا نمره الف بهم دادن بيتا: خوشحالم (به آرامي رو به آرمان) كارت حرف نداشت آرمان (خرسند و به شوخي): جدي ميگي؟ بيتا (كه دست آرمان را خوانده صورتش را به او نزديك مي‌كند): جدي جدي شيطون آرمان (خيره در چشمان بيتا با احساس): دوستت دارم نماي نزديك از صورت بيتا كه چشمانش را از آرمان مي‌دزدد و بدون حركت سر به پايين نگاه مي‌كند. صداي سونيا از آن طرف صحنه: خوب منو تنها گذاشتينا آرمان (دستپاچه رو به سونيا): آخ... ببخشيد اومدم به اتفاق بيتا به سمت او مي‌رود. خارجي / حياط زندان / روز ساعت هواخوري زندانيان و حياط زندان مملو از زندانيان است. در گوشه‌اي ايمان به همراه هم سلولي سوم مشغول قدم زدن هستند. ايمان (درحالي كه پارچه سبزي را به دور مچ دست خود مي‌پيچاند): آره داداش اينطوري شد كه ما كارمون به اينجا كشيد هم سلولي سوم (متاثر): پسر عجب سرنوشتي داري تو ... ولي خب زندگي همينه ديگه... درسته كه جرم من سرقت بوده و هيچ ربطي به جرم تو نداره ولي بالاخره انگار تقديرمون اين بود ( مكث) راستي حالا بعد از اون قضايا نظرت راجع به عشق و دوست داشتن چيه؟ به نظرت اونقدر ارزششو داشت؟ ايمان (با پوزخند): چه جالب! اتفاقاً اين سؤالو قبلاً يكي ديگه هم ازم پرسيده بود. اون موقع تو اوج احساساتم بودم. البته الانم به حرفهايي كه زدم اعتقاد دارم ولي واقعيت اينه كه حالا عشق از نظر من يه سرطانه كه اونم بدخيم و خوش خيم داره هم سلولي سوم (متعجب): يعني چي؟! ايمان: سرطان اول از يه سلول شروع مي‌شه، بعد به مرور زمان تمام سلولهاي بدنو بيمار مي‌كنه. كسي كه سرطان مي‌گيره اولش يواش يواش زجر مي‌كشه تا اينكه كلاً از بين ميره. سرطان اول از روح آدم شروع مي‌شه بعد جسمو داغون مي‌كنه. عشق هم همينطوريه، فقط تنها فرقشون اينه كه درد سرطان زجرآوره ولي يه عاشق خيلي وقتا از دردش لذتم مي‌بره خارجي/داخلي – شهربازي/ اتومبيل آرمان – شب چند نما از چرخ و فلك، رنجر، بشقاب پرنده و وسايل بازي ديگر در حال حركت كه آرمان و بيتا درون آنها نشسته‌اند و مي‌خندند و فرياد مي‌زنند. بخشي از صورت بيتا همچنان با چسب‌هاي خاصي پوشانده شده است. برش به: آرمان و بيتا در حال قدم زدن در محوطه شهربازي هستند. بيتا (با خنده رو به آرمان): ببينم واسه چي تو رنجر داد مي‌زدي خرابه خرابه!؟ آرمان (با هيجان): پسر... اونجايي كه كله‌پا شده بوديم يه لحظه احساس كردم ميله محافظ خرابه و الانه كه پرت شم پايين. نمي‌دوني چقدر ترسيدم بيتا مي‌خندد. آرمان: خنده هم داره ديگه (چشمانش را ريز مي‌كند) دوست داشتم جاي من بودي اون وقت ببينم بازم مي‌خنديدي؟ بيتا (به شوخي): خب بابا. چه زودم بهش برمي‌خوره! آرمان (پس از چند لحظه جدي): بيتا بيتا: چيه آرمان: يه سؤال بيتا: بگو آرمان: از بودن با من احساس آرامش مي‌كني؟ بيتا (آه مي‌كشد): چي بگم (مكث) تو چطور؟ آرمان: خيلي زياد بيتا: خوش به حالت آرمان: يعني تو نه؟! بيتا: نه اينكه بگم نه ولي خب آرمان (رو به بيتا): به نظرت اين بهتره يا رابطه قبليت؟ بيتا (متفكرانه): خب... اون اولين عشق من بود. به خاطر همينم خيلي برام عزيزه آرمان (بلافاصله): حتي با وضعيتي كه برات پيش اومد؟ بيتا: توي اين اتفاق منم بي‌تقصير نبودم آرمان (با افسوس): ببخشيدا ولي خيلي احمقي بيتا سكوت مي‌كند. آرمان: منو بگو كه مي‌خواستم به خاطر تو باهاش تلافي كنم بيتا (‌آشفته رو به آرمان): يعني چي تلافي كنم؟ اون مگه با تو كاري كرده؟ آرمان (با قيافه‌اي حق بجانب): نه... ولي خب بيتا (در همان حالت): ولي بي ولي. به خدا اگه يه روزي بخواي از اين كارا بكني يه لحظه هم پيشت نمي‌مونم آرمان (با حركت دست براي خونسرد كردن بيتا): خب بابا تسليم در اين لحظه هر دو به كنار اتومبيل آرمان مي‌رسند. آرمان با دزدگير، در را باز مي‌كند و هر دو سوار مي‌شوند. آرمان (در حال استارت زدن رو به بيتا): امشب مياي پيشم؟ برش به: آرمان و بيتا درون تومبيل در حال حركت مشغول كشيدن سيگار هستند. اتومبيل مقابل يك قنادي پارك مي‌كند. آرمان (در حال پياده شدن): ميگن بستني‌هاي اينجا حرف نداره (پياده مي‌شود) زود برميگردم نمايي دور از آرمان كه وارد قنادي مي‌شود. در اين لحظه موبايل آرمان كه جلوي كيلومترشمار قرار دارد به صدا در مي‌آيد. بيتا نگاهي به قنادي مي‌اندازد. موبايل براي بار دوم و سوم به صدا در مي‌آيد. بيتا گوشي را برمي‌دارد و نگاهي به آن مي‌اندازد. دوباره به قنادي نگاه مي‌كند. موبايل را مقابل گوشش مي‌گذارد. بيتا: بفرماييد (مكث) سلام (مكث) نخير الان تشريف ندارن ولي تا چند لحظه ديگه ميان (مكث) من... از هم‌دانشگاهياشون هستم (مكث) ببخشيد... بگم كي باهاشون تماس گرفته؟ ( پس از كمي مكث برافروخته مي‌شود) بله!؟ ... همسرشون؟! (با صدايي لرزان) شما خانم آقا آرمان هستين؟ (خودش را كنترل مي‌كند) باشه بهشون ميگم (وارفته) خداحافظ بيتا گوشي را با بيحالي از روي گوشش برمي‌دارد. نگاهي به قنادي مي‌اندازد ولي اثري از آرمان نيست. با بغض موبايل را به سمت صندلي او پرت مي‌كند. در ماشين را باز مي‌كند و با گريه از آن فاصله مي‌گيرد و شروع به دويدن مي‌كند. از نماي پشت در حين دويدن سيگارش را با خشم به سويي پرت مي‌كند. نما رفته رفته به نماي متوسط از مهتاب در آسمان پن مي‌شود. \|+\| نوشته شده توسط حسين غلامي در دوشنبه هجدهم آذر 1387 \|


	قمار (۱۳) خارجي / خيابان - روبروي دادگاه / روز امير مشغول صحبت كردن با پدر و مادر ايمان است. تعدادي از بستگان ايمان كه درون اتومبيل نشسته‌اند منتظر آنها هستند. امير: حاج‌آقا. شما مي‌تونيد رو من مثل پسرتون حساب كنيد (رو به مادر ايمان) اصلاً فكر كنين منم مثل پسر شما. بالاخره شما بيشتر از اين گردن ما حق دارين مادر ايمان (زير لب و اشك‌ريزان): زنده باشي پسرم پدر ايمان (متأثر): هرچي قسمت باشه همون مي‌شه و به همسرش اشاره مي‌كند كه سوار ماشين شود. پس از لحظه‌اي اتومبيل حركت مي‌كند و از امير دور مي‌شود. امير همچنانكه دور شدن اتومبيل را نگاه مي‌كند نگاهي به تابلوي سردر دادگاه مي‌اندازد و آه بلندي مي‌كشد. داخلي / زندان / روز ايمان با لباس زنداني به همراه مأمور، درهاي آهني را يكي پس از ديگري پشت سر مي‌گذارد تا اينكه به مقابل يكي از سلول‌ها مي‌رسد. مأمور قفل در سلول را باز و ايمان را به داخل هدايت مي‌كند. صداي قفل شدن در پس از ورود ايمان به سلول شنيده مي‌شود. او فضاي داخل را از نظر مي‌گذراند. چهارتخت خواب فلزي كه دو به دو مقابل يكديگر قرار گرفته‌اند. پسر جواني بر روي يكي از تخت‌ها دراز كشيده و دو نفر ديگر بر لبه تخت نشسته‌اند و به ايمان زل زده‌اند. يك گليم كهنه به همراه چراغ والر كه يك كتري در حال جوشيدن روي آن قرار دارد نيز در وسط سلول قرار دارد. يكي از دو هم سلولي نشسته بر روي تخت كه قيافه غلط‌اندازي هم دارد (رو به ايمان خطاب به هم سلولي‌اش): طرف كه اسيد پاشيده اينه؟ (پوزخندي مي‌زند) نه بابا. بي‌خيال (از روي تخت پايين مي‌آيد و نيم خيز رو به ايمان) جون من... يعني تو و اين حرفا؟ (مي‌زند زير خنده) ايمان (با كنايه): فكر نمي‌كردم اينجا خبرا اينقدر زود پخش شه هم سلولي اول: پس فكر كردي چي هان؟ اينجا هركسي آب بخوره خبرش بهم مي‌رسه (خنده‌‌كنان) ناسلامتي به ما مي‌گن فري آپ گريت هم سلولي دوم كه به نظر مي‌رسد تحت نفوذ او قرار دارد، نگاهي به ايمان كه هنوز ايستاده مي‌اندازد. هم سلولي دوم: ولش كن بابا. بذار لااقل عرقش خشك شه بعد هم سلولي اول با شرارت همچنانكه به ايمان خيره شده به سمت او مي‌رود. هم سلولي اول (با تمسخر): رفيق خلافمون مگه از سونا اومده كه بايد عرقش خشك شه؟ (دستش را بر روي پيشاني ايمان مي‌گذارد و رو به هم سلولي دوم) نه بابا. بچم خشكه (مي‌زند زيرخنده) هر دو مي‌خندند. ايمان دست هم سلولي اول را از روي پيشاني‌اش بر مي‌دارد و با نفرت و در حالي كه سعي مي‌كند كنترلش را از دست ندهد، دست او را به سمت پايين پرت مي‌كند. هم سلولي اول كه انتظار چنين حركتي را از ايمان نداشته به سمت عقب گام برمي‌دارد و با حالتي تمسخرآميز به ايمان اشاره مي‌كند. هم سلولي اول: چه غلط كاريا. مثل اينكه بچم لات هم هست با خشم به سمت ايمان مي‌رود و در حالي كه قصد دارد مشتي بر صورت او بكوبد با جاخالي ايمان و سپس با ضربات دست و پاي او مواجه مي‌شود و به گوشه سلول پرت مي‌شود. نمايي از مامور كشيك زندان كه جلوي سلول ايستاده و شاهد ماجراست. پس از چند لحظه مأمور زندان در سلول را برايش باز مي‌كند. مسوول كشيك (با برانداز كردن سلول رو به ايمان): هنوز نيومده شر راه انداختي؟ (رو به مأمور) ببرش انفرادي هم سلولي دوم رفيقش را از روي زمين بلند مي‌كند ولي هم سلولي اولي امتناع مي‌كند و در حالي كه دست هم سلولي دوم را پس مي‌زند از جا بلند مي‌شود. هم سلولي اول (تهديدآميز زير لب رو به ايمان كه در حال خارج شدن از سلول است): اين كارتو بي جواب نمي‌ذارم برش به: تصويري از ايمان كه درون سلول انفرادي تنگ و تاريك نشسته است. برش به: مأمور در سلول را باز مي‌كند و ايمان را به داخل هدايت مي‌كند. هم سلولي دوم به سمت ايمان مي‌رود و دست او را مي‌فشارد. هم سلولي دوم (به آرامي و در حالي كه سعي مي‌كند كسي صدايش را نشنود): بابا دمت گرم. كارت خيلي درسته هم‌سلولي اول فاتحانه به ايمان نگاه مي‌كند. ايمان كه از وضعيت پيش آمده راضي نيست يك گام به سمت هم سلولي اول برمي‌دارد و رو مي‌كند به هم سلولي دوم و با انگشت تهديد آن دو را خطاب قرار مي‌دهد. ايمان: خوب گوش كنين ببينين چي مي‌گم. من حال و حوصله دردسر ندارم. پس كاري به كارم نداشته باشين هم سلولي سوم كه از سروصداي ايجاد شده به صورت نيم‌خير و به پهلو بر روي تختش قرار گرفته، با حركت سر حرفهاي او را تاييد مي‌كند. خارجي / حياط زندان / روز ساعت هواخوري زندانيان است و زندانيان درگروه‌هاي دو ، سه و چهار نفري در حال قدم زدن يا صحبت كردن هستند. عده‌اي هم به تنهايي در گوشه‌اي نشسته‌اند. از نماي دور ايمان به همراه هم‌سلولي سوم ديده مي‌شود كه مشغول ياد دادن حركات دفاع شخصي به اوست. در قسمتي ديگر از حياط هم سلولي اول همچنانكه مشغول صحبت كردن با دو نفر ديگر است به يكي از زندانيان چشم دوخته است. (نماي نزديك از نوك چاقو در دست او). پس از لحظه‌اي به سمت او حركت مي‌كند. ايمان متوجه چاقوي او مي‌شود و به سرعت به سمت هم سلولي اول مي‌دود و پيش از وارد شدن ضربه، خود را بر روي او مي‌اندازد. ضربه چاقو بازوي سمت راست زنداني را خراش مي‌دهد. هم سلولي اول به كمك دوستانش در ميان ساير زندانيان مخفي مي‌شود. ايمان بازوي زنداني را وارسي مي‌كند. زنداني همچنانكه دستش را روي زخم گذاشته به ايمان نگاه مي‌كند. داخلي – اتومبيل آرمان - روز آرمان مشغول خوردن نوشيدني است. صداي موزيك تندي شنيده مي‌شود. آرمان پاهايش را از اتومبيل بيرون آورده و همچنانكه با ني مي‌نوشد شماره‌گيري مي‌كند. آرمان (پس از چند لحظه): سلام ... چطوري؟ كم پيدايي! (مكث نسبتاً طولاني) به خودت مسلط باش. من همه چيزو مي‌دونم (مكث) بهت گفته بودم كه مرداي ايروني تو عمل كم ميارن. واقعاً متأسفم ولي به هر حال تجربه بود ولي خب از نوع تلخش. مطمئن باش اينجور آدما هيچ وقت پي به حماقتشون نمي‌برن. (يكي از پاهايش را درون اتومبيل مي‌گذارد) حالا نمي‌خواي آروم بگيري؟ حداقل يه خورده حرف بزن (مكث) مي‌دونم ولي بالاخره اتفاقيه كه افتاده. اين بلا رو سر خودش كه بيارن حالش جا مياد (مي‌نوشد) حالا زياد بي‌تابي نكن. شنيدم الان تو اروپا با جراحي پلاستيك كاملاً آثار سوختگي رو از بين مي‌برن. شما هم كه وضعتون بد نيست پس مشكلي نيست. تا ابد كه نمي‌خواي خودتو تو خونه حبس كني! (مي‌نوشد و به سرفه مي‌افتد) در مورد كارمونم چون امتحانم نزديكه مجبور شدم با سونيا كار كنم. (مكث) سعي كن زودتر خوب شي چون كلي كار داريم. ناسلامتي با هم يه قرارايي داشتيم ( قوطي نوشيدني را درون جوي مي‌اندازد) باشه. پس فعلاً كاري نداري؟ مراقب خودت باش. باي آرمان تلفن را قطع مي‌كند و از كيفش برگه سفيدي را به همراه خودكار در مي‌آورد و آماده نوشتن مي‌شود. نماي نزديك از صفحه كاغذ. داخلي / زندان / روز نماي نزديك از صفحه كاغذ كه به تدريج به نماي متوسط تبديل مي‌شود. ايمان بر روي تختش نشسته و در حال نوشتن بر روي كاغذ است. هم سلولي سوم در حال پينه دوزي آستين پيراهنش است. هم‌سلولي سوم (در همان حالت): راستي خبر داري فري بازداشته؟ ايمان (با تعجب سرش را از روي كاغذ بلند مي‌كند): نه. واسه چي! هم‌سلولي سوم: مثل اين كه لوش دادن چاقوكشي ديروز تو حياط كار اون بوده (نيم‌نگاهي به ايمان مي‌اندازد) بين خودمون بمونه ولي بچه‌ها ميگن تو واسش زدي ايمان (در همان حالت) – چي؟ من؟ در همين هنگام صداي باز شدن قفل در به گوش مي‌رسد. لحظه‌اي بعد در باز مي‌شود و مامور زندان ايمان را خطاب قرار مي‌دهد. مامور: ايمان مشفق. ملاقاتي داري ايمان از روي تخت بلند مي‌شود و آماده رفتن مي‌شود. نماي نزديك كاغذ روي تخت كه بر روي آن نوشته شده: عاشق همه سان مست و رسوا باد / ديوانه و شوريده و داخلي / اتقال ملاقات زندانيان / روز وكيل ايمان كه در اتاق مشغول قدم زدن است آرام و قرار ندارد. در اتاق باز مي‌شود و مامور زندان ايمان را به داخل اتاق هدايت مي‌كند. ايمان كه متوجه وكيلش شده همانجا مي‌ايستد و او را نظاره مي‌كند. وكيل چند لحظه به ايمان خيره مي‌شود و انگار كه طاقتش تمام شده باشد به سمت ايمان مي‌رود و او را در آغوش مي‌كشد. نماي درشت از صورت وكيل. وكيل: قصاص لغو شد نماي درشت از صورت متحير ايمان. ايمان: چي! وكيل از آغوش ايمان جدا مي‌شود. وكيل (هيجان‌زده رو به ايمان): دادگاه تجديدنظر رأي به لغو حكم قصاص داد. تازه دو سالم از محروميتت كم كرد ايمان (پس از لحظه اي مكث): رضا چي! وكيل: دنبال كاراي اونم هستم \|+\| نوشته شده توسط حسين غلامي در جمعه پانزدهم آذر 1387 \|


	قمار (۱۲) داخلي / صحن دادگاه / روز وكيل ايمان (ايستاده رو به حضار): تصورشو بكنين دختر و پسري تو اين شرايط با هم آشنا مي‌شن. اونا از نظر هم كاملاً ايده‌آلن و به اين ترتيب هر دو به شدت به هم علاقمند مي‌شن. حتي زماني كه پسر به عنوان شوخي به دختر مي‌گه كه تو الان سن و سالت كمه و زماني كه بزرگتر شدي اون وقت شرايط جديد باعث مي‌شه كه منو فراموش كني با واكنش دختر مواجه مي‌شه كه اگه آدم به چيزي ايمان داشته باشه هيچ وقت اونو از ياد نمي‌بره. البته از اون طرف دختر هم تحت شرايط مختلف، طرف مورد علاقشو امتحان مي‌كنه كه پسر هر بار موفق از اون آزمايشا بيرون مياد (شروع مي‌كند به قدم زدن) اين دختر از لحاظ مذهبي و نوع آرايش هم كاملاً رعايت مي‌كنه و معتقده كه آدم خوشرو احتياجي به زيبا كردن مصنوعي نداره. اون حتي نماز مي‌خونه، روزه مي‌گيره ... در كنار تمام اينها اين دو علاقشونو كاملاً منحصر به فرد مي‌دونن و به اين مي‌نازن كه تو دور و زمونه‌اي كه بي‌وفايي بيداد مي‌كنه بدون هيچ چشمداشتي همديگرو مي‌پرستن. (نفس عميقي مي‌كشد) اين رابطه چند سال ادامه پيدا مي‌كنه و اونا قول و قراراي خودشونم واسه ازدواج مي‌ذارن. حالا فكرشو بكنين دختر به مرور زمان دچار تغيير ديدگاه مي‌شه و با رفتن به دانشگاه محدوديت‌هاي خونه هم به نوعي كم مي‌شه ( با اشاره به ساعت مچي‌اش) حالا دختر مي‌تونه هر ساعتي از خونه بيرون بره و هر ساعتي برگرده. اون كلي همكلاسي پسر داره. دختري كه تا مدتها حاضر نمي‌شده طرف مورد علاقش حتي موهاي سرشو ببينه حالا خيلي راحت با پسرا دست مي‌ده و تو سر و كله همديگه مي‌زنن (مكث مي‌كند و سپس رو به حضار) اون به مرور زمان احساس آزادي رو بيشتر درك مي‌كنه و اينجاست كه پسر براي اون حكم يه آدم قديمي‌ با افكار سنتي رو بازي مي‌كنه و سنگ بناي اختلافات هم از همين جا چيده مي‌شه. حالا از اون طرف پسر هم به مرور زمان مثل خيلي از آدما دچار اين تغييرات مي‌شه ولي چون محدوديتاش و نوع نگاه جامعه به اون طوري نبوده كه مدام زير ذره‌بين باشه بنابراين تغييراتش به صورت طبيعي شكل مي‌گيره تا جايي كه وقتي به خودش مياد كه مي‌فهمه فاصله اون با عشقش از زمين تا آسمونه (رو به قاضي) خب به نظر شما كي مقصره؟ (در حالي كه دستانش را به منظور جواب دادن كمي‌ بالا مي‌آورد) من بهتون مي‌گم (رو به حضار) خانواده و در رأس اون (رو به پدر بيتا) پدر و مادر به عنوان نوك اين هرم كه در نقش يك اجتماع كوچك نقش بسيار مهمي‌ دارن. در اين هنگام پدر بيتا با خشم و نفرت به وكيل ايمان نگاه مي‌كند. وكيل بيتا (نيم خيز): اعتراض دارم قاضي با حركت دست به او اشاره مي كند كه اعتراض وارد نيست. وكيل ايمان (ادامه مي‌دهد): تصميم‌گير و تربيت‌كننده فرزندان خانواده كه اگه بجاي تقليد كوركورانه از اجتماع و ترس از آبرو و امثال اون با واقعيت موجود در زمان خودشون كنار بيان و بر اساس شرايط موجود به فرهنگ‌سازي خانواده بپردازن، به طور حتم شاهد اين تغييرات ناگهاني در ميون جوون‌ها نخواهيم بود. پس چه بهتره به جاي اينكه به دنبال پاك كردن صورت مسأله باشيم بيايم اصل مسأله رو پيدا كنيم (به سمت جايگاه قاضي گام بر مي‌دارد) در اينجا بنده بايد اعلام كنم كه با توجه به مسائل فوق و اونچه كه گفته شد، موكل من در هنگام ارتكاب جرم حالت رواني ثابتي نداشته و شدت فشار روي اون تا حدي بوده كه از حالت عادي خارج مي‌شه و دست به عملي مي‌زنه كه در شرايط عادي از اون بعيده. بنابراين از محضر محترم رياست دادگاه تقاضاي بخشودگي موكلم رو دارم در ميان حضار همهمه ايجاد مي‌شود. داخلي / محل كار پدر بيتا / شب پدر بيتا پشت ميزكارش نشسته و وكيل دخترش نيز مقابل او بر روي كاناپه. پدر بيتا (در حال روشن كردن پيپ): ببيند آقاي محسني! همونطور كه قبلاً هم بهتون گفتم نتيجه رأي دادگاه براي من اهميت فوق‌العاده‌اي داره، تا جايي كه حاضرم به خاطرش هركاري كه لازم باشه انجام بدم. (نيم نگاهي به وكيل مي‌اندازد) به همين خاطرم شما رو به عنوان وكيل انتخاب كردم. ولي به نظر مي‌رسه اين يارو ‌كارشو خوب بلده. اون يه جاهايي حتي منو هم تحت تأثير قرار داده وكيل بيتا (در حال پوست كندن سيب): نگران نباشين. من از اين دادگاه‌ها زياد ديدم. حرفاي قشنگ و مردم پسند فقط به درد خود همون آدما مي‌خوره. بهتره اينو بدونين كه قوانين جزايي كوچكترين اهميتي به اين چيزا نمي‌ده (سيب را در دهان مي‌گذارد) پدر بيتا (خيره به يك نقطه با ترديد): اميدوارم داخلي / صحن دادگاه / روز تصوير عقربه‌هاي ساعت. در صحنه اول وكيل ايمان درحال ارائه دفاعيات است. در تصوير بعدي وكيل بيتا اقامه دعوي مي‌كند. در صحنه بعد وكيل بيتا درحال اعتراض به سخنان وكيل ايمان ديده مي‌شود. در نماي بعدي قاضي ديده مي‌شود كه در جايي اعتراض وكيل بيتا را جايز نمي‌داند و در جايي ديگر اعتراض را وارد مي‌داند. همين طور نماهايي از ختم جلسات دادگاه كه با ضربه‌زدن چكش قاضي و ازجا بلند شدن حاضران به تصوير كشيده مي‌شود. تصوير عقربه‌هاي ساعت كه گذشت زمان را نشان مي‌دهد. اين نماها با يك آهنگ مهيج به هم ارتباط داده مي‌شوند. داخلي / صحن دادگاه / روز منشي دادگاه به صورت ايستاده در جاي خود كاغذي در دست دارد و مشغول خواندن آن است. منشي دادگاه: هيأت منصفه پس از استماع دفاعيات وكلاي متهم و شاكي و پس از برگزاري جلسات بحث و كارشناسي، رأي نهايي خود را اعلام مي‌كند تصوير حاضران رديف اول و پدر بيتا كه با توجه خاصي منتظر شنيدن رأي قاضي است. در سوي ديگر پدر ايمان و مادرش نشسته‌اند كه با استرش و نگراني چشم به لبان منشي دادگاه دوخته‌اند. همچنين ايمان كه سعي مي‌كند بي‌توجهي خود را در اين لحظات نشان دهد. منشي دادگاه (در ادامه): متهم رديف اول ايمان مشفق - فرزند محمد – متولد تهران - 23 ساله كه به دليل ارتكاب عمدي اسيدپاشي بر روي متهمه بيتا آزمنديان - فرزند رضا - متولد تهران - 20 ساله، مجرم شناخته شده و متهم به قصاص و پنج سال حبس محكوم مي‌شود. متهم رديف دوم رضا شوقي - فرزند احمد - متولد تهران - 24 ساله كه به دليل شركت در جرم مجرم شناخته شده و به سه سال حبس محكوم مي‌شود... حكم از تاريخ صدور قابل اجراست در اين هنگام تصوير پسر موتورسوار ديده مي‌شود كه پس از شنيدن رأي دادگاه سرش را به پشت صندلي‌اش تكيه مي‌دهد. در ميان حضار همهمه‌اي ايجاد مي‌شود. قاضي با زدن چكش ختم جلسه را اعلام مي‌كند. مادر ايمان (در حالي كه با دستمال اشكش را پاك مي‌كند): آخه چرا چرا؟! پدر ايمان از فرط عصبانيت سرش را به زير انداخته و برمحاسنش دست مي‌كشد. پدر بيتا هم كه خيالش از بابت حكم راحت شده با آرامش و رضايت، پيپ خود را چاق مي‌كند و نگاهي به وكيل دخترش مي‌اندازد. وكيل بيتا نيز متقابلاً با لبخند احساس خود را نشان مي‌دهد. مأموران ايمان را به بند خود هدايت مي‌كنند. تصوير چهره بيتا از نماي نزديك كه با چشمانش كه نشانگر ناراحتي اوست ايمان را تعقيب مي‌كند. در يك لحظه ايمان و وكيلش مقابل يكديگر قرار مي‌گيرند. ايمان (با لبخندي تلخ رو به وكيلش): اينم آخر و عاقبت ما (مكث مي‌كند و سپس جدي) ولي اين پسره رضا بي‌گناهه. اون حتي روحش هم خبر نداشت كه چه اتفاقي قراره بيفته نگهبان، ايمان را وادار به حركت مي‌كند. وكيل به سمت خانواده او مي‌رود. وكيل ايمان (رو به پدر و مادر ايمان با خستگي): متأسفم. ولي من نهايت تلاش خودمو كردم. اميدوارم تو دادگاه تجديد نظر، رأي عوض شه. \|+\| نوشته شده توسط حسين غلامي در پنجشنبه چهاردهم آذر 1387 \|


	قمار (۱۱) داخلي / صحن دادگاه / روز سالن دادگاه با حضور قاضي، وكلا، شاكي، خانواده بيتا و ايمان و تعدادي از بستگانشان از جمله دوستان ايمان تقريباً پر شده است. از آن سو ايمان با لباس راهراه زندان كه از سوي دو سرباز همراهي مي‌شود، وارد مي‌شود و به محض ورود سنگيني نگاههاي منفور را بر روي خود حس مي‌كند. چشمان او در ميان چهره‌هاي حاضر در جايگاه حاضران به دنبال كسي مي‌گردد، ولي موفق به ديدنش نمي‌شود. پس از كنجكاوي زياد و گذراندن نگاهها متوجه دختري مي‌شود كه در گوشه جايگاه نشسته و در حالي كه دست بر نيمي‌ از صورت دارد، به زمين خيره شده. براي لحظه‌اي دختر سرش را بلند مي‌كند و نگاهش با نگاه ايمان تلاقي مي‌كند و به سرعت نگاهش را مي‌دزدد. ايمان از ديدن صورت نيم سوخته بيتا تحت تأثير قرار مي‌گيرد. در اين لحظه قاضي با چكش بر روي ميز مي‌كوبد و همگان را به سكوت فرا مي‌خواند. قاضي: لطفاً سكوتو رعايت كنيد. دادگاه علنيه ( رو به وكيل بيتا) وكيل مدافع خانم بيتا آزمنديان براي اقامه دعوي به جايگاه تشريف بيارن وكيل بيتا از جاي خود بلند مي‌شود و به سمت جايگاه حاضران قدم برمي‌دارد. لحظه‌اي مي‌ايستد و از قاضي براي شروع كار اجازه مي‌گيرد. وكيل بيتا (رو به حضار): آقايان و خانم‌ها! ما امروز اينجا گردهم اومديم تا درباره پديده منفور و غيرانساني جديدي كه متاسفانه طي چند سال اخير شاهد وقوعش هستيم صحبت كنيم (رو به ايمان) متاسفانه تكبر و خودپسندي آدما بعضي مواقع منجر به وقوع حوادثي مي‌شه كه از شأن انسان كه چه عرض كنم از شأن حيوان هم پائين‌تره و در اين ميون، زنا و دخترا در معرض آسيب بيشتري قرار دارن. (شروع مي‌كند به قدم زدن) اسيدپاشي، اين عمل زشت كه تنها با هدف خراب كردن چهره آدما بيشتر از سوي مردها انجام مي‌شه مي‌تونه در صورت عدم كنترل رفته رفته قباحت خودشو از دست بده و به عنوان عاملي براي انتقام با هر دليلي بكار بره. ( با خودكار بر روي كف دستش ضربه مي‌زند) متاسفانه جامعه ما دريك حالت نابرابر از گذشته شاهد زورگويي و سلطه‌جويي مردان عليه زنان بوده كه اين كار در گذشته با تعرض، كتك‌زدن و امروزه به نوعي ديگه از طريق اسيدپاشي انجام مي‌شه و معلوم نيست كه فردا چه پيشامدي در انتظارمون باشه (رو به قاضي) به همين خاطر بنده از قاضي و هيأت منصفه محترم به منظور جلوگيري از اشاعه اين اقدامات و خدشه‌دار شدن فرهنگ اسلامي ‌و ايراني، تقاضاي اشد مجازات رو براي متهم درخواست مي‌كنم ( در حالي كه به سمت صندلي خود باز مي‌گردد به ايمان نگاه مي‌كند) شايد درس عبرتي باشه براي ديگران نماي دور از دادگاه و همهمه حضار. قاضي (با زدن چكش بر روي ميز): خب! از وكيل متهم درخواست مي‌شه براي ارائه دفاعيات موكل خود به جايگاه تشريف بيارن وكيل ايمان (پس از نوشيدن آب در جايگاه): ابتدا بايد حضور محترم رياست دادگاه و حاضران عزيز عرض كنم كه پرونده موكل من از نظر حقوقي مثل خيلي از پرونده‌هاست ولي از جهاتي متفاوت با بقيه‌ست. متأسفانه امروز نمونه اين جرائم در كشور ما باب شده و دليل حضور من به عنوان يك وكيل در صحن مقدس دادگاه نه به خاطر دفاع از اين نوع جرم بلكه به عنوان آسيب‌شناسي اين عمل غيرانساني مربوط مي‌شه وكيل ايمان از جايگاه جدا مي‌شود و به سمت حاضران قدم برمي‌دارد. وكيل ايمان ( رو به حضار): آقايون و خانوماي محترم! بهتره قبل از اينكه مسأله رو تنها از زاويه اتفاق پيش اومده بررسي كنيم، بيايم دليل ارتكاب به اين عملو از سوي متهم بررسي كنيم. (با كف دستش پشت دست ديگرش را مالش مي‌دهد) پديده اسيدپاشي در نوع خودش يكي از منفورترين اعمال محسوب مي‌شه و كساني هم كه به انجام چنين كاري اقدام مي‌كنن يا بايد داراي سابقه بيماري رواني باشن يا قصي‌القلب (پوشه‌اي را كه در دست دارد بلند مي‌كند و آنرا به حضار نشان مي‌دهد) در حالي كه پرونده پزشكي موكل من فاقد سابقه بيماري روانيه و شهادت دوستان و اطرافيان نشون دهنده وجود قلبي پاك و مملو از احساسات در تن اونه. با اين شرايط اون دست به انجام كاري مي‌زنه كه تو وضعيت عادي كاملاً ازش بعيده (بعد از كمي مكث رو به وكيل بيتا) همكار بنده به نكته خيلي خوبي اشاره كردن. ريشه اين اعمال بايد در جامعه خشكيده شه، اما به چه قيمتي؟ (رو به حضار) سؤال من اينه كه آيا با قصاص و مجازات اشد براي متهم، ديگه شاهد چنين اتفاقاتي نخواهيم بود؟ وكيل ايمان به سمت جايگاه قاضي مي‌رود و درست كنار قاضي با حالتي سه رخ رو به حضار ادامه مي‌دهد. وكيل ايمان: متاسفانه ما در شرايطي زندگي مي‌كنيم كه فرهنگ‌سازي تو خانواده‌ها خواسته يا ناخواسته در مقابل شرايط جديد اجتماعي قرار گرفته و ما همچنان بدون توجه به اين موضوع بر موضع خودمون اصرار داريم. بدون اينكه فكر كنيم فرزندان ما تا چه حد تحت تاثير اين شرايط بيروني قرار دارن و اينكه نوع تربيت ما تا چه حد مي‌تونه در برابر اين وضعيت مقاومت كنه (شروع مي‌كند به قدم زدن) البته منظورم اين نيست كه بايد كاملاً تحت نفوذ اين شرايط عمل كنيم، بلكه بايد ببينيم چطور مي‌شه با تعديل كردن ديدگاه‌ها نسبت به اين مسائل همگام با شرايط روز جلو رفت (سكوت) من پرونده‌هاي زيادي رو ديدم كه به نوعي با اين مشكل مواجه بودن. موضوعي هم كه امروز به خاطرش اينجا جمع شديم دقيقاً يكي از همين موارده ( نگاهي به پدر بيتا كه كاملاً عصبي است مي‌اندازد) فكرشو بكنين يك خانواده از طبقه متوسط جامعه مثل بسياري از خانواده‌هاي ديگه. دختر خانواده تا سن نوجواني كاملاً تحت نفوذ پدر و مادر قرار داره كه البته به دليل اقتضاي سن و سالش طبيعي به نظر مي‌رسه، ولي در سن نوجواني و با بيدار شدن پديده بلوغ و همينطور حضور غيررسمي‌ تو اجتماع، مسائل ديگه‌اي نمود پيدا مي‌كنه كه خب ممكنه مخالف روال قبلي باشه و حتي امكان داره با مخالفت‌هاي والدين هم مواجه بشه و اينجاست كه در واقع اولين نشانه‌هاي تقابل خواسته‌هاي دختر و خونه بوجود مياد. (در حين نگاه كردن به ايمان) در همين گير و دار ذهن دختر متوجه مسأله ديگه‌اي مي‌شه و اونم حضور پسريه كه به اون ابراز علاقه مي‌كنه. دختر در ابتدا مخالفت مي‌كنه كه يكي از دلايلش مي‌تونه نوع تربيت خانواده مبني بر غيرشرعي بودن اين روابط باشه، ولي پس از مدتي به دليل اصرار پسر و همينطور خلاءعاطفي خودش كه دربارش صحبت كرديم و در اين سنين هم نقش حياتي داره، اين رابطه شكل مي‌گيره در اين لحظه وكيل بيتا از جا برمي‌خيزد. وكيل بيتا ( رو به قاضي با عصبانيت ): اعتراض دارم. وكيل مدافع به جاي دفاع از موكلش در حال مقصر جلوه دادن موكل بنده‌ست قاضي: اعتراض وارد نيست (رو به وكيل ايمان) ادامه بديد وكيل ايمان (پس از تشكر از قاضي با حركت سر، رو به حضار): حالا از اون طرف پسر هم تو خونواده‌اي شبيه خانواده دختر بزرگ شده منتها با اين تفاوت كه پسر هيچ محدوديتي براي ورود و خروج از خونه نداره. اون حتي مي‌تونه يه شبايي حتي خونه هم نره و پيش دوستاش باشه. اون حتي مي‌تونه تو خيابونا سيگارم بكشه و امثال اين آزاديا كه معمولاً دخترا ازش بي‌بهره‌ن. از اون جايي كه پسر تو يه همچين خونواده‌اي بزرگ شده، به همين خاطر به عشقش كاملاً وفاداره، ولي تبعيضاي موجود بين پسر و دختر تو جامعه باعث مي‌شه كه اين رابطه رنگ و بوي ديگه‌اي به خودش بگيره (در حين قدم زدن به كف سالن خيره مي‌شود) فكرشو بكنين تو جامعه‌اي كه در مرحله گذر از شرايط فرهنگي قرار داره و خانم‌ها به شدت دنبال حق و حقوق از دست رفتشون هستن (سرش را بلند مي‌كند) پدر يه خانواده با سخت‌گيري‌هاي منحصر به فردش كه نشأت گرفته از فرهنگ خود جامعه است، بچه‌هاشو مثل پرنده تو قفس خونه زندوني مي‌كنه كه قطعاً سهم دخترها از اين قضيه خيلي بيشتره. (با انگشت چند ضربه به شقيقه‌اش مي‌زند) ما مدام تو ذهن بچه‌هامون مي‌خونيم كه اين خوبه و اون بده، يا اينكه ما اين طوري تربيت شديم و چه مي‌دونم از اين جور حرفا، و زماني كه متوجه مي‌شيم بچه‌ها ازمون حرف شنوي ندارن خيلي زود بساط شكوه و شكايتو باز مي‌كنيم كه اي بابا دور و زمونه عوض شده، احترام و اين جور چيزا از بين رفته، دوره دوره آخر زمون شده و و و و. در حالي كه بايد توجه داشته باشيم امروز عصر اطلاعات و ارتباطاته. در اين لحظه پدر بيتا با عصبانيت پيپش را از كيف خارج مي‌كند و آن را روشن مي‌كند. وكيل ايمان: امروز ماهواره و اينترنت همه جوامع رو به هم وصل كرده. اگه تا ديروز به بچه‌هامون مي‌گفتيم كه اين درسته و اون غلط، چون ارتباطات به اين شكل نبود قبول مي‌كردن ولي حالا چي؟ حالا كه آزادي بيان و يكسان بودن حقوق مرد و زن تو دنيا مطرحه چي؟ الان چطور بايد باهاشون برخورد كرد؟ (آب مي‌نوشد) و به همين دليل دختر كه بيتا باشه بعد از آشنايي با پسر يا همون ايمان، رفته رفته دچار تغيير مي‌شه. يواش يواش به اين نتيجه مي‌رسه كه تو خونه مثل يه پرنده باهاش برخورد مي‌شده و حالا وقتش رسيده كه پرواز كنه و به همين ترتيب وارد شدن بيتا به سنين جووني مصادف مي‌شه با ورود اون به يه دنياي ديگه. دنيايي كه براش كاملاً تازگي داره و بنابراين آدمايي كه تو اون دنياي قبلي باهاشون زندگي كرده رو آدماي محدود و قديمي ‌مي‌بينه كه ايمان هم مي‌تونه يكي از اونا باشه. حالا در نظر بگيرين بيتا وارد دانشگاه مي‌شه و اونجا با آدما و تفكرات جديدتر روبرو مي‌شه. حالا واقعاً آيا مي‌شه به بيتا خرده گرفت كه چرا اينقدر دچار تغيير عقيده شده؟ اصلاً اين وسط كي مقصره؟ (شروع مي‌كند به قدم زدن) از اون طرف ايمان كه تغيير شرايط دور و بر نمي‌تونه چنين تأثيراتي رو روش بذاره مثل همون قبل به بيتا نگاه مي‌كنه و توقع داره كه اون همون دختري باشه كه روز اول ديده بوده (پشت به حضار به سمت جايگاه قاضي قدم برمي‌دارد) البته يه جاهايي به اين نتيجه مي‌رسه كه بيتا عوض شده و به نوعي سعي مي‌كنه كه با تبعيض‌هاي موجود مبارزه كنه و به همين دليل و از اون جايي كه خودشم يه پسر امروزيه، تلاش مي‌كنه كه با دختر مورد علاقش همراه بشه (به سمت حضار) ولي آيا هيچ وقت مي‌تونه به اون برسه؟ مسلمه كه نه (رو به ايمان گام برمي‌دارد) و اينجاست جووني كه تمام وجودشو براي خاطر فرد مورد علاقش تو طبق اخلاص گذاشته يه دفعه با شرايط و تغييرات جديد روبرو مي‌شه و درصدد انتقام‌گيري از عشقش برمياد. ولي سوال من اينه كه آيا اين انتقام‌گيري از عشقه يا از اجتماع؟ عرضي هم كه ابتداي سخنانم داشتم مبني بر همين بود كه آيا با مجازات امثال ايمان مي‌شه جلوي بروز اين قبيل اعمال رو گرفت؟ (پس از مكث رو به قاضي) ديگه عرضي ندارم همهمه‌اي در ميان حضار شنيده مي‌شود. در نماي بعد بيتا درجايگاه ديده مي‌شود. قاضي ( رو به بيتا ): خانم بيتا آزمنديان براي دادگاه توضيح بديد كه اين اتفاق چگونه افتاد؟ بيتا سكوت مي‌كند. قاضي: مجدداً عرض مي‌كنم. لطفاً براي دادگاه توضيح بديد كه چه اتفاقي افتاد بيتا ( پس از چند لحظه سكوت): من چيزي براي گفتن ندارم پدر بيتا از جايش برمي‌خيزد با مشتاني گره كرده به دخترش مي‌نگرد. پدر بيتا (عصبي): بيتا ! در نماي بعدي ايمان در جايگاه متهم قرار مي‌گيرد. قاضي ( رو به ايمان): لطفاً براي دادگاه توضيح بديد كه با چه قصد و هدفي مبادرت به انجام اين كار كرديد ايمان (پس از مكثي نسبتاً طولاني نيم نگاهي به صورت بيتا مي‌اندازد): من پاي كاري كه كردم وايسادم. هر تصميمي‌ هم كه برام بگيرين مي‌پذيرم قاضي (رو به حاضران): بسيار خب. جلسه بعدي دادگاه فردا صبح قاضي با زدن چند ضربه با چكش ختم جلسه را اعلام مي‌كند. هنگام خروج حاضران از محوطه سالن دادگاه، براي لحظه‌اي و به صورت تصادفي ايمان و بيتا و پدرش با هم روبرو مي‌شوند. ايمان در اين صحنه صورت بيتا را كاملاً از نزديك مي‌بيند و از وضع پيش آمده براي لحظه‌اي چشمانش را مي‌بندد. بيتا هم صورتش را مي دزدد. در اين هنگام پدر بيتا او را به حركت فرا مي‌خواند و با خشم تمام به ايمان مي‌نگرد. پدر بيتا (با تهديد رو به ايمان): حقت رو مي‌ذارم كف دستت پسر حركت مي‌كند. \|+\| نوشته شده توسط حسين غلامي در چهارشنبه سیزدهم آذر 1387 \|


	قمار (۱۰) داخلي – خارجي / مكان‌هاي مختلف / روز – شب چند نما از وضعيت ايمان كه نشان دهنده سرگشتگي، آشفتگي و افسردگي اوست. ابتدا ايمان در بين دوستانش مشغول قدم زدن ديده مي‌شود كه يكي از آنان مطلبي را به زبان مي‌راند و پس از آن بقيه به خنده مي‌افتند، ولي چهره ايمان كاملاً بي‌تفاوت است و گويي كه او اصلاً درميان آنان نيست. در نماي بعدي ايمان با لباس رزمي‌ در باشگاه ديده مي‌شود كه مشغول تمرين با كيسه بوكس است و رفته رفته بر شدت ضربات دست وپا افزوده مي‌شود (از ديد كيسه بوكس) شدت ضربات به حدي است كه توجه هم باشگاهي‌هايش به او جلب مي شود و زماني كه يكي از آنها به شخص مقابلش اشاره مي‌كند كه موضوع چيست؟ شخص مقابل با حركت ابرو و بالا انداختن شانه ابراز بي اطلاعي مي‌كند. در صحنه بعدي ايمان از نماي پشت ديده مي‌شود كه زير باران مشغول قدم زدن است و كاملا خيس شده. طرز حركت او نشان مي‌دهد كه در حالت تعادل قرار ندارد. ناگهان مسيرش را عوض مي‌كند و تصميم مي‌گيرد كه از عرض خيابان عبور كند. در اين لحظه صداي ترمز اتومبيلي شنيده مي‌شود كه به زحمت در فاصله چند متري او توقف مي‌كند. راننده سرش را از پنجره بيرون مي‌آورد و با حركات دست شروع مي‌كند به بد و يبراه گفتن به ايمان، ولي او چنان آهسته و سنگين قدم بر مي‌دارد كه انگار هيچ چيزي نمي‌شنود. در نماي بعدي پسري جوان دركوچه بن بست و پشت اتومبيل‌ها مشغول بار زدن سيگاري است و ايمان در چند قدمي‌ او ايستاده است. جوان پس از دريافت پول از ايمان سيگاري را به او تحويل مي‌دهد. در صحنه بعدي از نماي نزديك تصوير يك زيرسيگاري با چند فيلتر سيگار رفته رفته به نماي دور تبديل مي‌شود. پن به نماي تابلويي از ايمان كه مشغول انجام يك حركت رزمي ‌است. با دورتر شدن نما، ايمان با موهايي ژوليده و صورتي اصلاح نشده ميان زيرسيگاري و تابلو بر روي تخت دراز كشيده است. در صحنه اي ديگر پدر ايمان در اتاق او پاكت سيگار را از زير تختش برمي‌دارد و آن را به ايمان نشان مي‌دهد و در حين سرزنش كردن او، پاكت سيگار را در دستش مچاله مي‌كند و آن را به طرف ايمان پرت مي‌كند. پس از آن ظرف زيرسيگاري را برداشته و آن را نيز به سمت ديگري پرت مي‌كند. زيرسيگاري خرد مي‌شود و محتوياتش در اتاق پخش مي‌شود. پس از آن پدر ايمان با اشاره دست او را تهديد مي‌كند كه از خانه خارج شود. در تمام اين صحنه‌ها صداي يك ترانه غمگين در پس زمينه به گوش مي‌رسد. خارجي - داخلي / اتومبيل امير / غروب نماي نزديك از غروب خورشيد در كرانه‌هاي دور. تصوير رفته رفته به نماي دور تبديل و اتومبيل امير در حال حركت در يك بزرگراه ديده مي‌شود. ايمان بر روي صندلي جلو كنار امير نشسته و به صحنه غروب خيره شده. آهنگ ملايمي‌ از درون اتومبيل شنيده مي‌شود. فلش بك به: صحنه غروب آفتاب و تصوير ايمان و بيتا كه كنار هم بر روي يك تپه كه اطراف آن ساختمان‌هايي در حال ساخت است، نشسته اند. هر دو محو تماشاي منظره غروب خورشيد هستند. بيتا (در همان حالت): غروب خورشيد واسه من يه صحنه رويائيه كه با هيچ چي نمي‌تونم عوضش كنم ايمان (در همان حالت به شوخي): حتي با من؟ بيتا: حتي با تو بيتا با لبخند نيم نگاهي به ايمان مي‌اندازد و منتظر واكنش او مي‌ماند. ايمان: مرسي بيتا سرش را به شانه ايمان نزديك مي‌كند و همچنان به غروب خورشيد نگاه مي‌كند. بيتا: تو كه مي‌دوني همه چيز من تويي… همه وجودم، همه دنيام ايمان نيز متقابلاً سرش را به بيتا نزديك مي‌كند. ايمان: ولي من فكر نمي‌كنم تو دنيا چيزي به قشنگي و زيبايي تو باشه كه بخواهم باهات عوضش كنم نماي غروب دوباره ديده مي‌شود و صحنه كات مي‌شود به صحنه غروب خورشيد و خياباني كه اتومبيل امير در آن حركت مي‌كند و نماي نزديك از صورت ايمان كه به آسمان نگاه مي‌كند. نماي متوسط از امير و ايمان درون اتومبيل در حال حركت امير: چرا سركلاسا نمياي؟ ايمان جوابي نمي‌دهد. امير: تو اصلاً تو اين يه ماه رفتي دانشگاه ببيني چه خبره؟ نكنه مي‌خواي همه زندگيتو فداش كني؟ (سكوت) ولي مطمئن باش اين وسط اوني كه ضرر مي‌كنه تويي نه كس ديگه ايمان (خيره به آسمان زيرلب): ديگه هيچي برام مهم نيست امير به نشانه تأسف سرش را تكان مي‌دهد. داخلي / اتاق خواب امير/ روز فضاي داخلي اتاق امير با يک تخت خواب، ميز و صندلي، کتابخانه و تابلوهاي نقاشي و خطاطي بر روي ديوار. در گوشه اتاق، تلويزيون و ضبط صوت و ويديو قرار دارد. در همين لحظه در اتاق باز مي‌شود و امير با شربت پرتغال وارد مي‌شود و آن را بر روي ميز مقابل ايمان که بر روي کاناپه نشسته قرار مي‌دهد و خودش بر روي تخت مي‌نشيند. ايمان (رو به امير): شرمندتم امير جون. حسابي مزاحمت شدما امير اخمهايش را در هم مي‌کشد و در ليوان ايمان شربت مي‌ريزد. امير: حرفاي جديد مي‌شنوم. مزاحمت و ... (به ليوان اشاره مي‌کند) بخور تا گرم نشده ايمان با بي‌ميلي مي‌نوشد. امير: من يه سر بايد برم دنبال فريناز. مياي؟ ايمان: نه قربونت. اگه اجازه بدي مي‌مونم خونه امير (در حالي که برمي خيزد): باشه هر طور که راحتي. اتفاقا کسي هم خونه نيست... راحت باش. فقط چيزي لازم نداري برات بيارم؟ ايمان: نه ممنون امير: پس فعلا (در حال رفتن به سمت در اتاق) زود برمي‌گردم ايمان: سلام برسون امير از اتاق خارج مي‌شود. ايمان بر روي تخت دراز مي‌کشد. پس از مدتي چشمش به فيلم‌هاي کنار ويديو مي‌افتد. به سمت ويديو مي‌رود و فيلم‌ها را وارسي مي‌کند. برچسب يکي از فيلم ها توجهش را جلب مي‌کند که بر روي آن نوشته " تولد ايمان". فيلم را درون ويديو مي‌گذارد و تلويزيون را روشن مي‌کند. بر روي صفحه تلويزيون صحنه داخلي کافي شاپ عسل نمايان مي‌شود که امير فريناز و بيتا و ايمان پشت ميزي نشسته‌اند و بر روي کيک تولد ايمان، شمع روشن شماره 22 ديده مي‌شود. پس از آن صحنه خاموش کردن شمع و دست زدن بچه ها و تبريک گفتنشان به ايمان و گفتن و خنديدن ها و اهداي هدايا و شيطنت هاي بيتا براي هديه دادنش. ايمان با حسرت به صحنه‌ها نگاه مي‌کند. در يکي از صحنه‌ها بيتا رو به دوربين. بيتا: بچه ها من همين جا مي‌خوام يه اعترافي کنم (با نيم نگاهي به امير و فريناز) البته با اجازه بعضيا... و اونم اينه که ايمان من تو دنيا تکه. اون با همه مرداي ديگه فرق داره... مي‌تونم بگم اون يه فرشته‌ست که از آسمون اومده و من چقدر خوشبختم که کنار اين فرشته‌ام... به خاطر همينم قلبمو واسه هميشه ميدم بهش (دستش را در حالي كه از سينه اش جدا مي‌كند به سمت دوربين مي‌برد) ايمان مقابل تلويزيون سيگاري روشن مي‌کند و پس از گرفتن کام اول در حالي که دود آن را به سمت صفحه تلويزيون بيرون مي‌دهد، پوزخندي مي‌زند. پس از چند لحظه تلويزيون را خاموش مي‌کند و بر روي کاناپه مي‌نشيند. از درون کيف جيبي‌اش عکسي را در مي‌آورد و به آن خيره مي‌شود. عکس بيتا از نماي نزديک ديده و صدايش در پس زمينه شنيده مي‌شود. صداي بيتا: ايمان من تو دنيا تکه. اون با همه مرداي ديگه فرق داره. مي‌تونم بگم اون يه فرشته‌ست که از آسمون اومده و من چقدر خوشبختم که کنار اين فرشته‌ام... به خاطر همينم قلبم رو واسه هميشه مي‌دم بهش ايمان با چشماني اشك‌آلود سيگارش را به آرامي به عکس نزديک مي‌کند و با آتش آن، صورت بيتا را مي‌سوزاند. پس از لحظه اي به سمت تلفن مي‌رود و شماره‌گيري مي‌کند. ايمان: الو... سلام رضا خارجي / خيابان / روز نمايي از كوه‌هاي پوشيده شده از درختان شمال و جاده مجاور آن و تصوير ايمان بر ترک موتور سيکلت كه در حال صحبت با موتورسوار است. ايمان: خب رضا جون! پس متوجه شدي چکار بايد بکني ديگه؟ موتور سوار (رو به جلو): آره بابا مي‌دونم... خيالت راحت برش به: موتور سوار بر روي موتورسيکلت كه کنار جدول خيابان پارك شده در حال صحبت با تلفن همراه است و ايمان نيز بر روي جدول حاشيه خيابان نشسته و اطراف را زير نظر دارد. لحظه اي بعد در اوسط همان خيابان، بيتا به همراه چند تن از همکلاسي‌هايش از در ساختماني خارج مي‌شوند که بر روي تابلوي بالاي در آن نوشته شده "دانشکده هنر دانشگاه آزاد اسلامي". بيتا (هنگام خداحافظي مقابل دانشكده رو به يکي از همکلاسي‌هايش): پس امشب منتظر تماستم ميلاد. يادت نره‌ها ! (همچنانکه دستش را به علامت خداحافظي تکان مي‌دهد) به آرمانم بگو جمعه تولد سونيا يادش نره. بچه‌ها همه هستن... فعلا باي در آن سوي خيابان ايمان به سرعت به سمت موتور سيکلت مي رود و بر ترک موتور مي‌نشيند. ايمان (نفس زنان): اومد. آروم برو دنبالش موتور سيکلت طول خيابان را طي مي کند و به بيتا نزديک مي‌شود. بيتا وارد کوچه اي مي شود و موتور سيلکت هم به آرامي پشت سرش حرکت مي‌کند. ايمان (رو به موتور سوار): خب! حالا وقتشه موتور سيکلت پشت بيتا قرار مي‌گيرد. ايمان که استرس و نگراني در چهره‌اش موج مي‌زند، پس از نزديک شدن موتور به بيتا رو به او مي‌کند. ايمان ( با لبخند مصنوعي): ا ... سلام. بيتا به سمت ايمان رو برمي‌گرداند و لحظه اي با تعجب به او مي‌نگرد. بيتا (با ترديد): سلام! اينجا چکار مي‌کني؟ ايمان: هيچي واسه يه كاري اومدم (مكث) دانشگاتون اينجاست؟ بيتا: آره چطور مگه؟ ايمان: هيچي. همين طوري بيتا: مي‌موني يا اينكه مي‌خواي بري؟ ايمان (در حالي که بطري کوچکي را از جيب شلوارش خارج مي‌کند): نه. کار دارم بايد برم ( به بطري اشاره مي‌کند) دنبال يه شربت مي‌گردم كه تو هيچ داروخونه‌اي پيدا نمي‌شه بيتا (کنجکاوانه): ببينمش چي هست؟ (دستش را به سوي بطري دراز مي‌کند) ايمان در بطري را باز مي‌کند. دستانش به لرزه مي‌افتند. آن را به سوي بيتا نشان مي‌دهد. ايمان (با صدايي خفه): نمي دونم چيه. ببين تا حالا ديديش؟ و قبل از آنکه شيشه‌شربت را به بيتا بدهد، ناگهان دچار جنون آني مي‌شود و با فرياد کشيدن محتواي آن را بر صورت بيتا مي‌پاشد (تصوير با حرکت آهسته) بيتا فريادكشان بر روي زمين مي‌نشيند و دستانش را بر روي صورتش قرار مي‌دهد. بيتا (جيغ زنان): سوختم. سوختم. موتورسيکلت متواري مي‌شود. \|+\| نوشته شده توسط حسين غلامي در دوشنبه یازدهم آذر 1387 \|


	قمار (۹) داخلي / كافي شاپ عسل / شب ايمان و بيتا روبروي هم پشت ميزي در حال صحبت با يكديگرند. بيتا با صورتي آرايش شده و سيگار بر لب، مانتوي كوتاه و شلوار تنگي بر تن دارد. ايمان كلافه است. كافه گلاسه ايمان دست نخورده و كافه گلاسه بيتا نيمه پر است. ايمان (تا حدودي عصبي): ببينم ميشه بگي تا كي مي‌خواي به اين كارات ادامه بدي؟ بيتا بي‌تفاوت مقداري از كافه گلاسه خود را مي‌خورد. بيتا (در همان حال با خونسردي): خواهش مي‌كنم دوباره شروع نكن ايمان (عصبي‌تر): يعني چي دوباره شروع نكن!؟ خسته شدم از بس كه تو اين چند وقت اينقدر به اين كارات فكر كردم. آخه تو چته؟ بيتا: به جاي اينكه ببيني من چمه يه نگاه به خودت بنداز شروع مي‌كند به خوردن و سعي مي‌كند به چشمان ايمان نگاه نكند. ايمان (در حالي كه سعي مي‌كند آرامش خودرا از دست ندهد): ببينم! تعريف تو از آزادي چيه كه فكر مي‌كني من با اون مخالفم؟ بيتا (بي حوصله آهي مي‌كشد): فكرمي‌كنم راجع به اين موضوع بارها با هم صحبت كرديم (مكث مي‌كند) چطوري بهت بگم. من احساس مي‌كنم هر روز دارم يه آدم ديگه‌اي مي‌شم. انگار يه نيرويي منو به جلو هل مي‌ده ايمان: آخه اين چه نيروييه؟ بيتا ( به نقطه اي خيره مي‌شود): خودمم نمي‌دونم ايمان: آخه اين كه نشد جواب. توهر بار همينو مي‌گي. آخه تا كي؟ بيتا (پك عميقي به سيگار مي‌زند): نمي‌دونم. شايد لازم باشه مدتي از هم دور باشيم تا من بتونم با خودم كنار بيام ايمان (با خنده عصبي): اينم حتماً از پيشنهاداي دوستان محترمتونه. نه؟ همونايي كه زندگي جديد روبه خانوم نشون دادن. (كم كم جدي مي‌شود) همونايي كه به خانوم حالي كردن ايمان يه آدم بسته‌ست… همونايي كه الان از نظر خانوم، ايمان جلوشون هيچه. درسته؟ بيتا (عصبي): بسه ديگه ايمان (در همان حالت): چيه. دروغ مي‌گم؟ ببينم آقا مسعود، آقا آرمان، سونيا خانوم يا چه مي‌دونم بقيه حضرات پيشنهاد ديگه‌اي نداشتن؟ بيتا ( كلافه ): تو درباره اونا اشتباه فكر مي‌كني. اونا اتفاقا خيلي سعي مي‌كنن كمكم كنن ايمان (با پوزخند) – معلومه بيتا (در حالي كه سيگار ديگري از پاكت در مي‌آورد): ببين عزيزم! ما كه بچه نيستيم (با سيگار بازي مي‌كند) من خيلي فكر كردم... راجع به اينكه من آدمي ‌نيستم كه بتونم زندگي رو از صفر شروع كنم (سيگارش را روشن مي‌كند) مگه چند سال زنده‌‌ايم كه بخوايم نصفشم جون بكنيم واسه پول دراوردن؟ (كام عميقي از سيگار مي‌گيرد) مي‌فهمي‌ كه! ايمان (با حسرت لبخند تلخي مي‌زند): خب اگه اينطوريه كه ديگه حرفي باقي نمي‌مونه (سيگاري از پاكت سيگار بيتا در مي‌آورد) تا ديروز بابات مدام سركوفت مي‌زد كه هيچي ندارم حالا هم تو (در حين بازي كردن با سيگار آهي مي‌كشد) آره مي‌فهمم (سيگار را آرام خرد مي‌كند و ذرات توتون به آرامي‌ بر روي ميز مي‌ريزد) تو ديگه بزرگ شدي بيتا (سعي مي‌كند ايمان را متقاعد كند): گوش كن ايمان! خيلي از بچه‌ها بهم گفتن قبل از تشكيل زندگي با تو فكر كنم. اونا حتي معتقدن طرز تفكر من و تو با هم فرق داره. مي‌فهمي؟ ايمان (برافروخته): ببينم. تو مگه خودت عقل و شعور نداري كه اين و اون بايد واست تصميم بگيرن؟ (با حسرت) كجان اون ايمان و بيتايي كه واسه طرز برخورد جلوي بقيه كلي تز مي‌دادن؟ بيتا (رو به ايمان)- تو نمي‌خواي عوض شي؟ ايمان: چرا. مي‌خوام ولي به چه قيمتي؟ اينو قبلا هم بهت گفتم كه تو يه دفعه تغييركردي، ولي اين دليل نمي‌شه كه منم مثل تو بشم. تازه اگه من بخوام يهو عوض شم، فكر نمي‌كني هويت خودمو از دست مي‌دم؟ بيتا (كام ديگري ازسيگارش مي‌گيرد): اينا همش بهونست.تو خودت نمي‌خواي ايمان ( كلافه ): بهونه چيه؟ بابا من بايد رفته رفته نسبت به اون چيزي كه فكر مي‌كنم درسته تغيير رويه بدم و تو هم بايد اينو درك كني، نه اينكه انتظار داشته باشي يه شبه همه چيز درست شه (پس از كمي‌مكث و در حالي كه سعي مي‌كند بيتا را متقاعد كند ) ببين عزيزم! منم نسبت به خيلي از چيزايي كه تو جامعمون وجود داره اعتراض دارم. نسبت به خيلي از تبعيضايي كه واسه زن و مرد قائل مي‌شن، ولي بايد صبركني تا با هم بريم جلو. الان سرعت تومثل يه خرگوشه و سرعت من مثل يه لاك پشت. اينجوري من هيچ وقت بهت نمي‌رسم مگر اينكه تو يه جاهايي صبر كني و دست منم بگيري بيتا (نااميد): ولي من اونقدر وقت ندارم كه ببينم توكي به من مي‌رسي! ايمان (با دلخوري): اگه اينطوره مي‌توني منتظرم نشي و به راهت ادامه بدي اشك در چشمان بيتا حلقه مي‌زند. بيتا: تو مطمئني كه مي‌توني بدون من ادامه بدي؟ ايمان (كه گويا اصلاً انتظار شنيدن چنين حرفي را نداشته): اگه مجبور بشم آره! ضمن اينكه من هيچ وقت دوست نداشتم مانع پيشرفتت بشم در اين لحظه صداي دزدگير يك ماشين به گوش مي‌رسد. بيتا در حال پاك كردن اشك با دستمال، كيفش را باز مي‌كند و سوئيچ را از آن در مي‌آورد و از كافي شاپ خارج مي‌شود. ايمان متوجه كيف نيمه باز و عكسي درون آن مي‌شود كه تا نيمه از لاي دفترچه تلفن بيتا بيرون زده. توجهش جلب مي‌شود و عكس را بيرون مي‌كشد. عكس متعلق به آرمان است. ايمان يكه مي‌خورد و سپس عكس را به حالت اول باز مي‌گرداند. پس از چند لحظه بيتا باز مي‌گردد و مي‌نشيند. بيتا (آه مي‌كشد): منو ببخش ايمان. باشه؟ ايمان فقط به تكان دادن سر اكتفا مي‌كند. بيتا: دوست دارم هميشه ازت خبراي خوب بشنوم. بهم قول بده كه پيشرفت كني ايمان (زير لب): قول مي‌دم خبر پيشرفتمو خيلي زود بشنوي بيتا (انگار كه متوجه نكته تازه‌اي شده باشد با بغض): اگه بخواي كوچكترين بلايي سر خودت بياري مطمئن باش كه به خودم امون نمي‌دم. اينو قسم مي‌خورم ايمان با حسرت نگاهي به بيتا مي‌اندازد و پس از گفتن خداحافظ از جايش بلند مي‌شود و به سمت در كافه حركت مي‌كند. يك لحظه مي‌ايستد و به بيتا نگاه مي‌كند. ايمان (با كنايه): راستي تولدم مبارك بيتا قصد دارد چيزي بگويد ولي متوجه مي‌شود كه دير شده و با درماندگي از تصميم خود منصرف مي‌شود. ايمان برمي‌گردد و از كافه خارج مي‌شود. از نماي متوسط دو ليوان كافه گلاسه ديده مي‌شود كه يكي تقريبا خالي و ديگري دست نخورده باقي مانده است. در كنار ليوان‌ها سيگاري درون زيرسيگاري در حال خاموش شدن است. خارجي – داخلي / فضاي سبز- اتومبيل امير/ شب امير با چهره‌اي نگران در پاركي اطراف خود را زير نظر مي‌گيرد. پس از لحظه اي ايمان را در گوشه‌اي مي‌بيند كه سيگار در دست بر روي نيمكتي نشسته و سرش را ميان دو دستش قرار داده است. امير به سمت او مي‌رود. از نماي مقابل دو دست بر روي شانه‌هاي ايمان قرارمي‌گيرد. امير (با صدايي آرام): ايمان! ايمان سرش را بلند مي‌كند و به نقطه اي خيره مي‌شود. ايمان (با بغض): تموم شد. من تو قمار عشق باختم به آرامي ‌اشك مي‌ريزد. امير (با حالتي تسلي دهنده): بلند شو بريم تو ماشين. فريناز منتظره (با اشاره به سيگار ايمان) مگه كنار نذاشته بوديش؟ برش به: در اتومبيل باز مي‌شود و ايمان بر روي صندلي عقب مي‌نشيند. فريناز با چهره‌اي غمگين ايمان را زير نظر دارد. فريناز: سلام ايمان به چهره فريناز خيره مي‌شود. فريناز (دلسوزانه): الهي بميرم (با خشم) بالاخره اين دختره كار خودشو كرد؟ يعني دانشگاه و يه عده دختر پسر خل و چل اينقدر برايش ارزش داشت؟ (سكوت) مي‌خواي باهاش صحبت كنم ببينم چه دردشه؟ ايمان پوزخند تلخي مي‌زند. امير (در حال رانندگي رو به فريناز): آره. بهتره همين امشب بري پيشش. بايد بفهميم اين دختره چشه ايمان (آه مي‌كشد): نه بچه‌ها اين كارا فايده‌اي نداره. بيتاي من مرده. اين آدم فقط اسم اونو يدك مي‌كشد. (پس از لحظه اي انگار كه تحمل فضاي داخل اتومبيل را نداشته باشد) امير! اين كنارا بزن بغل. مي‌خوام يه خورده هوا بخورم اتومبيل متوقف و ايمان از آن خارج مي‌شود و به سمت دكه روزنامه فروشي مي‌رود. سيگار مي‌خرد و آن را با فندك دكه روشن مي‌كند و با اولين گام به سرفه مي‌افتد، ولي بي اعتنا شروع مي‌كند به قدم زدن. فريناز (رو به امير با نگراني): خيلي بي‌تابي مي‌كنه. يه وقت بلايي سر خودش نياره؟ امير (كه كاملاً تحت تأثير ايمان قرار گرفته رو به فريناز)- مي‌خوام موضوعي رو بهت بگم ولي بايد بهم قول بدي كه همين امشب فراموشش كني (مكث مي‌كند) ايمان تا پنج سال پيش ديوونه‌وار عاشق دختري بود كه حاضر بود جونشم واسش بده. فقط به خاطر اينكه اون موقع سن و سالشون كم بود نمي‌خواستن اين موضوع علني بشه. (تصوير ايمان در حال سيگار كشيدن) تا اينكه حال دختره يواش يواش وخيم مي‌شه. چه مي‌دونم سردرد و سرگيجه و خون دماغ و اين جور چيزا. دكترا بعد از آزمايش مي‌گن كه دختره سرطان خون داره. خوب يادمه اون موقع ايمان چي كشيد تا اينكه دختره مرد. از اون موقع به بعدم ايمان ديگه عاشق هيچ دختري نشد تا اينكه اون روز بيتا رو ديد…راستش بيتا قيافش با اون مو نمي‌زد (تصوير چهره امير كه آهي بلند مي‌كشد) ولي خب نمي‌دونم چرا تقديرش اينطوريه! فريناز (حيرت زده): پس چرا تا حالا اينو بهم نگته بودي؟ امير: من اون موقع با ايمان رفيق نبودم. فكر كنم يه سال بعدش بود كه بهم گفت. تازه اونم با اين قول كه به كسي نگم (نگاهي به ايمان مي‌كند) ولي امشب ديگه نتونستم بذارم غرورش بيشتر از اين خورد شه \|+\| نوشته شده توسط حسين غلامي در یکشنبه دهم آذر 1387 \|


	قمار (۸) خارجي / داخلي – تاتر شهر – روز ايمان دست در جيب به سنگفرش محوطه خيره شده. پس از چند لحظه سرش را بلند مي‌كند و به اطراف و آدمها نگاهي مي‌اندازد. پس از آن بيلبوردهاي تبليغاتي را از نظر مي‌گذراند. در همين هنگام صداي سلام شنيده مي‌شود. ايمان برمي‌گردد و بيتا را مي‌بيند. ايمان (با دلتنگي): سلام ... خانوم‌ خانوما ... حال شما بيتا (هيجان زده): مرسي عزيزم. تو خوبي؟ ايمان (در همان حال): ممنون... (با تعجب) دويدي؟ بيتا: آره... واي كه چقدر دلم برات تنگ شده بود ايمان: منم همين‌طور ... حالا چرا دويدي؟ بيتا: هيچي... الان تاتر شروع ميشه... استادمونم گفته كسي از گروه جدا نشه، به خاطر همين مجبور شدم يواشكي جيم بزنم بيام اينجا (از جيبش بليت بيرون مي‌آورد) بيا اينم بليت تو (با اشاره به سمت ديگر) من ديگه بايد برم. تو هم بعدا بيا (در حين دويدن) برگشتني ديگه مشكلي نيست. با هم برمي‌گرديم ايمان: باشه برو (به سمت اشاره شده حركت مي‌كند) برش به: ايمان پس از دادن بليت وارد سالن تاتر مي‌شود. سالن مملو از جمعيت است. يك جاي خالي در بالاي جايگاه تماشاچيان پيدا مي‌كند و مي‌نشيند. با چشمانش در ميان حاضران به دنبال بيتا مي‌گردد. رديف اول و دوم تعدادي پسر و دختر نشسته‌اند كه به نظر مي‌رسد هم‌دانشگاهي‌اند. با توجه به كمبود جا مقابل رديف اول چند نفر روي زمين كنار هم و چسبيده به يكديگر نشسته‌ و به ديوار تكيه داده‌اند. نفر اول آنها دختري است كه بر سر جا با پسر كناريش به شوخي همديگر را هل مي‌دهند. چراغ‌ها خاموش مي‌شود و همه ساكت مي‌شوند. صحنه نور ضعيفي دارد. ايمان دختر را زير نظر مي‌گيرد. نور صحنه كه بيشتر مي‌شود، ايمان چهره بيتا را تشخيص مي‌دهد. (نمايي از چهره مبهوت ايمان) برش به: نمايش به پايان رسيده و تماشاچيان در حال ترك سالن هستند. ايمان از پله‌ها پايين مي‌آيد و بدون آنكه به بيتا و همكلاسي‌هايش نگاه كند از مقابل آنها مي‌گذرد. برش به: ايمان در محوطه ايستاده ولي شور و اشتياق اوليه را ندارد. از سمت مقابل، بيتا و چند تن از همكلاسي‌هايش به سمت او مي‌آيند. بيتا (مقابل ايمان با لبخند): سلام ايمان (با لبخند مصنوعي): سلام بيتا (با اشاره به ايمان رو به همكلاسي‌هايش): معرفي مي‌كنم ايمان (به دوستانش اشاره مي‌كند) آرمان، بهادر، سونيا ايمان با آرمان و آرمان دست مي‌دهد و با سونيا با حركت سر سلام و ابراز خوشبختي مي‌كند. آرمان (پس از چند لحظه رو به بيتا): خب برنامه چيه؟ بيتا: نمي‌دونم (به ايمان نگاه مي‌كند) چكار كنيم؟ ايمان (رو به بيتا و دوستانش): من كه بايد برم به خاطر همين مزاحمتون نمي‌شم بيتا (نگاهي به دوستانش مي‌كند): خب بچه‌ها پس از همين جا خداحافظي مي‌كنيم (مكث) راستي شما كه امشب برنمي‌گردين! آرمان: امشب نه بيتا: پس، فردا باهاتون تماس مي‌گيرم قرار بذاريم با هم بريم (دست تكان مي‌دهد) فعلا ژ خداحافظ برش به : داخلي- اتومبيل- روز ايمان و بيتا عقب اتومبيل در حال حركت نشسته‌اند. ايمان به جلو خيره شده و حرفي نمي‌زند بيتا (با شوخي و كنايه): نمي‌خواي بگي تو اون مغز خرابت چي مي‌گذره؟ ايمان (در همان حالت): چيزي نيست داخلي – سالن سينما - ايمان و بيتا و امير و فريناز و آرمان و هم دانشگاهي‌هاي بيتا در حال تماشاي فيلم هستند. بيتا در حال خوردن پفك هر از گاهي در صحنه‌هاي خنده‌آور فيلم بصورت بلند مي‌خندد، بطوريكه باعث جلب توجه دوستانش مي‌شود. فريناز در يكي دو صحنه در حين خنديدن آرام بدون نگاه به بيتا با ضربه آرام آرنج به او مي‌فهماند كه آرامتر بخندد، ولي بيتا هيچ توجهي نمي‌كند. نماي نزديك از چهره به فكر فرو رفته ايمان خارجي – پارك – شب ايمان و بيتا در حال قدم زدن مشغول صحبت هستند. بيتا (رو به ايمان): حالا بگو ببينم از رشته تئاتر خوشت اومده يا نه ايمان (رو به جلو): راستشو بخواي نه. چون به قول خودت شرايط يه زندگيه متفاوت رو مي‌طلبه. اينكه خيلي جاها آدم بايد روابط نزديكي با بقيه برقرار كنه كه به نظر من خيلي هم جالب نيست بيتا (متفكرانه): خب اين يه مشكله ايمان ( رو به بيتا): نه اينكه فكر كني بهت اطمينان ندارما، نه ولي وقتي تو معتقدي كه اين كار تعارف و خجالت برنمي‌داره براي من قابل هضم نيست. به هر حال لارج بودن زيادي هم شايد خيلي خوب نباشه بيتا ( به آرامي مي‌خندد ): مي دونم چي مي‌خواي بگي ولي نگران نباش. من يه نيرويي تو وجودمه كه هيچوقت نمي‌ذاره زندگيم از هم بپاشه ايمان سكوت مي‌كند و همچنان به روبرو نگاه مي‌كند. داخلي – دانشگاه – روز دانشجويان در حال خارج شدن از كلاس هستند. بيتا مشغول جمع كردن وسايلش، آرمان را بالاي سر خود مي‌بيند. آرمان: دوست داري تو يه كار بازي كني؟ بيتا (با تعجب): تا چه كاري باشه! آرمان: وسايلتو جمع كن بهت مي‌گم برش به: آرمان و بيتا در راهروي دانشكده در حال قدم زدن مشغول صحبت كردن هستند. آرمان: حالا برام بازي مي‌كني يا نه؟ بيتا: خب... از اونجايي كه منم بدم نمياد اين كارو تجربه كنم باشه. بويژه اينكه فقط يه بازيگر داره... حالا از كي بايد شروع كنيم؟ آرمان: از همين فردا تو سوله دانشكده داخلي – سوله دانشكده – روز يك سوله كوچك خالي از امكانات كه در گوشه‌اي از آن موكت پهن شده و با تعدادي مقوا و چوب طراحي دكور شده. آرمان و يكي از دوستان بيتا ايستاده مشغول تماشاي حركات بيتا هستند كه در مقابل صليب چوبي زانو زده و دستانش را به علامت دعا مقابل سينه قرار داده. بيتا (در همان حالت با چشمان بسته): يا مريم مقدس. كمكم كن بتونم بيگناهي خودمو ثابت كنم (به حالت گريه) نذار آبروي يه بيگناه اينطوري ريخته شه آرمان: صبر كن (به بيتا نزديك مي‌شود) قسمت دوم رو بايد خيلي دلشكسته بگي طوري كه آدم باورش شه كه واقعا تو بد مخمصه اي گير افتادي. نگاه كن حالت بيتا را به خود مي‌گيرد و با احساس درماندگي ديالوگ را تكرار مي‌كند. سپس رو مي‌كند به دوست بيتا كه كاغذ و خودكار در دست دارد. آرمان: خب از صحنه قبلش شماره‌گذاري كن دوست بيتا بر روي كاغذ كلاسه مي‌نويسد. بيتا چند قدم دورتر مي‌شود و خود را براي ادامه تمرين آماده مي‌كند بيتا ( رو به دوستش و آرمان): بيام؟ آرمان (با اشاره دست): حركت كن داخلي – سوله دانشگاه / اتومبيل آرمان – روز/ شب چند نما از تمرين بيتا در خانه كه با تمرينات او در سوله تركيب مي‌شود. در تمرينات سوله، بيتا در بعضي صحنه‌ها با جديت كار مي‌كند و در بعضي صحنه‌ها به دليل انجام اشتباه حركات بر اثر اصابت با دكورها و حالات ديگر به همراه آرمان و دوستش در حال خنديدن هستند. نمايي از اتومبيل متوقف آرمان كه به اتفاق بيتا در آن مشغول خوردن بستني هستند. در اين هنگام مقداري از بستني بيتا بر روي مانتواش مي‌افتد. آرمان با دستمال قسمت مورد نظر را پاك مي‌كند. بيتا لبخند مي‌زند. در نماي بعدي، هم خانه‌اي بيتا در حال كشيدن سيگار به او تعارف مي‌كند و بيتا با خنده و شوخي از سيگار او كام مي‌گيرد و بلافاصله به سرفه مي افتد. دوستش به او مي خندد. خارجي / ساحل دريا / غروب ايمان و امير و نيما كنار ساحل نشسته اند. امير در حال خوردن چيپس است. چند قدم جلوتر از او بر روي شن‌هاي ساحل حرف F حك شده است. پايين تر از آن حرف B ديده مي‌شود كه تا حدودي كج و ناصاف است و آب حاصل از موج دريا كه مقداري از آن از روي آن مي‌گذرد كم كم باعث محو شدن حرف B مي‌شود. امير (در حالي كه پلاستيك چيپس خود رامچاله مي‌كند رو به ايمان): آقاي با معرفت! چند وقته كه مي‌خوام يه موضوعي رو باهات درميون بذارم (نيم‌نگاهي به نيما مي‌كند) نيما هم كه از خودمونه (مكث مي‌كند و آهي مي‌كشد) تو چند وقته كه آدم ديگه اي شدي. درست از همون موقع كه بيتا رفت دانشگاه. ما كه هر چي فكر كرديم چيزي دستگيرمون نشد. هي گفتيم امروز درست مي‌شي، فردا درست مي‌شي ولي تغييري نكردي كه جاي خود، بدتر هم شدي. حالا بگو ببينيم موضوع چيه؟ ايمان كه در طول مدت صحبت‌‌هاي امير مشغول خط كشيدن روي شن‌هاي ساحلي است، ناگهان از كوره در مي‌رود. ايمان: منظورت چيه عوض شدم؟ مگه باهاتون نيستم؟ شده يه وقت باهام كاري داشته باشين يا براتون كاري پيش اومده باشه جا زده باشم؟ (با دلخوري) ديگه از شما توقع نداشتم امير: ديدي نفهميدي!؟ آخه پسر خوب اگه اينطوريم نبود كه الان اينجا نبوديم. منظور من اين بود كه تو يه جورايي رفتي تو خودت (رو به نيما) مگه نه؟ نيما (در حالي كه با چوب بر روي شن‌ها چيزهايي مي‌نويسد)- امير راست ميگه ايمان. اين چيزيه كه بقيه بچه‌ها هم مي‌گن. اونا حتي فكر مي‌كنن تو داري واسشون كلاس مي‌ذاري ايمان كه كمي ‌آرامتر شده به ساحل خيره مي‌شود، ولي پس از چند لحظه انگار كه موضوع عذاب آوري را به ياد آورده باشد نگاهش را برمي‌گرداند و به جانب امير و نيما مي‌نگرد. ايمان: بيتا عوض شده نيما (متعجب): يعني چي عوض شده! ايمان: از اون موقع كه رفته دانشگاه يه آدم ديگه شده نيما: چيه! زيادي مدرن شده؟ ايمان (مستاصل): نمي‌دونم چي شده اون ايماني كه سه سال پيش بهترين پسر دنيا بود، حالا شده يه آدم قديمي‌ با تفكرات سنتي امير (به آرامي): فكرشو مي‌كردم. اينو فرينازم فهميده… خب حالا وضعتون چطوره؟ ايمان (خيره به دريا): تعريفي نداره \|+\| نوشته شده توسط حسين غلامي در جمعه هشتم آذر 1387 \|


	قمار (۷) داخلي – مغازه فتوكپي – روز چند دستگاه فتوكپي پيشرفته در حال كار هستند و متصديان آنها برگه‌هاي كپي شده را مرتب مي‌كنند و تحويل دانشجويان حاضر مي‌دهند. بيتا در گوشه‌اي با يكي از دخترها مشغول صحبت كردن است. بيتا (رو به دختر): پس تو هم جزوشو نداري؟ دختر: نه بيتا (مايوسانه): پس واسه امتحان پس فردا چكار كنم؟ دختر (با اشاره به پسرها): خب برو از اونا بپرس. احتمالاً دارن بيتا نگاهي به پسرها مي‌اندازد و در ميان آنها پسر دوم را مي‌بيند كه مشغول پول دادن به صاحب مغازه است. برخلاف ميل باطني‌اش جلو مي‌رود و مقابل او مي‌ايستد. بيتا (رو به پسر دوم): ببخشيد پسر دوم برمي‌گردد و به بيتا نگاه مي‌كند. پسر دوم (با لبخند): ا... سلام. حالتون چطوره؟ بيتا: ممنون پسر دوم: مشكلي پيش اومده؟ بيتا: راستش پس فردا امتحان فلسفه دارم ولي جزوشو هنوز نتونستم پيدا كنم. شما دارين؟ پسر دوم: والا خودم كه نه چون خيلي وقت پيش پاس كردم ولي (متفكرانه) فكر كنم بتونم يه كاريش كنم بيتا (اميدوارانه): ممنون پسر دوم: فقط يه چيزي. يه شماره از خودتون بهم بدين كه بهتون اطلاع بدم بياين بگيرينش بيتا (مردد): خواهش مي‌كنم... يادداشت مي‌كنيد؟ داخلي/ خارجي – فروشگاه مانتو/ خيابان/ اتومبيل – غروب بيتا در حال برانداز كردن مانتوهاي مغازه مشغول صحبت كردن با تلفن همراه است. بيتا: اوضاع هم بد نيست. (يكي از مانتوها را از روي ميله برمي‌دارد و پشت و رويش را نگاه مي‌كند) امتحانام شروع شده. (مكث) آره... ولي هنوز جزوه امتحان بعديمو ندارم (با صدايي بچه‌گانه) مي‌بيني هنوز بزرگ نشدم (مانتو را سرجايش مي‌گذارد) نه قراره يكي از بچه‌ها واسم بياره... (مكث) آره... حال خودت چطوره؟ (با لبخند) ما رو نمي‌بيني حسابي خوشي ديگه؟ (مكث) نه عزيزم شوخي كردم. مگه من اينجا بهم خوش مي‌گذره؟ (مكث) ايمان مثل اينكه پشت خطي دارم. دوباره بهت زنگ مي‌زنم. (يكي از دكمه‌هاي تلفنش را فشار مي‌دهد) الو سلام... (مكث) ممنونم... (خوشحال) جدي مي‌گين (مكث) واقعاً ممنون. خيلي لطف كردين(مكث) خب من كجا مي‌تونم ببينمتون؟(مكث) نه خواهش مي‌كنم شما بفرماييد (مكث) آخه اينجوري كه خيلي به زحمت مي‌افتين (مكث) من الان تو فروشگاه مانتو چكاوك تو خيابون... برش به: بيتا در پياده‌رو به ساعتش نگاه مي‌كند. صداي بوق يك اتومبيل توجه او را جلب مي‌كند. پسر دوم داخل يك پژو 206 نشسته دست تكان مي‌دهد. بيتا به سمت او مي‌رود و مقابل اتومبيل مي‌ايستد. بيتا (با لبخند): سلام پسر دوم: سلام... ببخشيد اگر ممكنه سوارشين وگرنه جريمه مي‌شم بيتا نگاهي به خيابان مي‌اندازد و افسر راهنمايي و رانندگي را مي‌بيند. در را باز مي‌كند و مي‌نشيند اتومبيل حركت مي‌كند. برش به: پسر دوم در حال رانندگي است و بيتا در حال نگاه كردن به جزوه‌ها. بيتا (در همان حالت): دستتون درد نكنه... نمي‌دونم اگه اينارو پيدا نمي‌كردم چطوري مي‌خواستم امتحان بدم پسر دوم (رو به جلو): زحمتي نبود. گفتم كه بچه‌ها بايد هواي ترم جديدارو داشته باشن بيتا: به هر حال خيلي لطف كردين. (با دست به يكي از خيابان‌ها اشاره مي‌كند) اگه اجازه بدين من سر اون خيابون پياده مي‌شم پسر دوم: همين جا؟ بيتا: بله ممنون اتومبيل سر خيابان مورد نظر متوقف مي‌شود. پسر دوم (رو به بيتا): از ديدنتون خيلي خوشحال شدم بيتا (محجوب به حيا): خواهش مي‌كنم (دستگيره در را فشار مي‌دهد) پسر دوم (قبل از پياده شدن بيتا): راستي بچه‌ها هفته‌اي يه شب تو كافه مرواريد دور هم جمع مي‌شن. الان هم مي‌خواستم با يكي از اونا واسه امشب هماهنگ كنم ديدم (موبايل را نشان مي‌دهد) شارژ موبايلم تموم شده. اشكالي نداره از همراهتون استفاده كنم؟ بيتا (در را مي‌بندد): نه خواهش مي‌كنم بفرماييد تلفنش را به او مي‌دهد و به بيرون نگاه مي‌كند. پسر دوم (پس از چندبار فشار دادن دكمه‌ها): نخير مثل اينكه تشريف ندارن (موبايل بيتا را پس مي‌دهد) پس امشب منتظرتون باشيم ديگه! بيتا: اگر كاري نداشتم چشم ولي قول نمي‌دم (از اتومبيل خارج مي‌شود) پسر دوم: پس تا شب... خداحافظ اتومبيل به سرعت دور مي‌شود. بيتا نگاهي به موبايلش مي‌اندازد و با تعجب چشمانش را به آن نزديك مي‌كند. نماي نزديك از نمايشگر موبايل بيتا: ARMAN- 09123103784 پوزخند مي‌زند و شروع به حركت مي‌كند. خارجي/ داخلي- كافي‌شاپ مرواريد - شب تاكسي مقابل كافي‌شاپ مي‌ايستد و بيتا از آن پياده مي‌شود. كرايه‌اش را مي‌دهد و اتومبيل حركت مي‌كند. بيتا نگاهي به سردر كافي‌شاپ مي‌اندازد و وارد آن مي‌شود. قسمتي از كافي شاپ تعدادي پسر و دختر دور ميز نشسته‌اند و مشغول صحبت‌اند. دود سيگار همچون هاله‌اي آنها را در ميان گرفته است. آرمان يك لحظه بيتا را مي‌بيند لبخند مي‌زند و از جا بلند مي‌شود. آرمان (با اشاره دست): بفرماييد بيتا نزديك مي‌شود و چند تن از دوستان همكلاسي‌اش را مي‌بيند. بيتا (در حالي كه با دخترها دست مي‌دهد): سلام... مي‌بينم كه جمعتون جمعه (رو به دخترها و پسرهاي ديگه)- سلام... سلام آرمان بيتا را به جمع معرفي مي كند. دوستان بيتا با شيطنت لبخند مي‌زنند. همگي مي‌نشينند. بيتا با اشمئزاز و تكان دادن دست سعي مي‌كند دود سيگار را از مقابلش براند. آرمان (رو به بيتا): خيلي خوش اومدين بيتا: ممنون(پس از چند لحظه رو به بچه‌ها) بحثتونو قطع نكنين آرمان (خطاب به جمع): بعله و به خاطر همينه كه معتقدم فرهنگ ما تو اين زمينه حرفي براي گفتن نداره يكي از دخترها: ولي فرهنگ رو خود مردم مي‌سازن آرمان: اشتباه نكنين! آدماي يك جامعه با فرهنگ نسل‌هاي قبلشون بزرگ مي‌شن و براساس همون فرهنگ زندگي مي‌كنن. حالا اگه يكي پيدا مي‌شه و يه جورايي متفاوت با بقيه فكر مي‌كنه، خب يه استثناست ولي به هر حال تو جامعه‌ الان ما اين تبعيضا وجود داره و نمي‌شه منكرش شد يكي از پسرها (سيگار در دست): البته من معتقدم اين طورم كه مي‌گن نيست. ما فكر مي‌كنيم چون توي برنامه‌ها و فيلم‌هاشون نشون مي‌دن كه زن‌ها از حق و حقوق آنچناني برخوردارن، تو واقعيت هم همين طوره. درحالي كه اصلا اين طور نيست. نوع نگاه‌ها به زن توي اون جوامع خيلي بدتره. اون چيزي كه ما مي‌بينيم ظاهرشه كه با باطنش خيلي فرق داره يكي از دخترها: من كاملاً با نظرت مخالفم. تو مي‌گي اونا ظاهرسازي مي‌كنن، در حالي كه به نظر من اصلاً اين طور نيست. اتفاقاً امنيتي كه زن‌توي اون جوامع داره برخلاف اون چيزهايي كه ما مي‌بينيم و مي‌خونيم خيلي بيشتر از اينجاست. اونجا صحبت از تعهده نه اجبار بيتا (گلو صاف مي‌كند): ببخشيد (با لبخند نگاهي به هم‌دانشگاهي‌هايش مي‌اندازد) اميدوارم كسي حرفاي منو حمايت از شخص خاصي تلقي نكنه (آرمان زير چشمي به او نگاه مي‌كند) من معتقدم زنان جامعه ما از حق و حقوقشون به درستي اطلاع ندارن، چون حق و حقوق رو مردها تعريف مي‌كنن و مي‌نويسن. البته اخيراً يه جنبش‌هايي در دفاع از حقوق اونا تشكيل شده كه متأسفانه اون هم به خاطر هم گام نبودن با شرايط جامعه تقريباً موفقيت محسوسي نداشته. به خاطر همينه كه الان فرار از خونه و هزار و يك مورد از اينا به راحتي قباحت خودشو از دست داده. چون نه مردهاي ما به حقوق زنها احترام مي‌ذارن و نه زن‌ها چارچوب خاصي براي حقوق خودشون دارن. متأسفانه فرهنگ جامعمون هم در اون حد نيست كه بشه با تكيه به اون مشكلات رو برطرف كرد. فراموش نكنيم ما داريم تو قرن بيست و يكم زندگي مي‌كنيم آرمان (در حال روشن كردن سيگار): و به همين علته كه مردا در مواجهه با اين موضوع دچار دوگانگي مي‌شن و زنها دچار تنهايي. (دود سيگار را بيرون مي‌دهد) فكرشو بكنين يه پسر امروزي كه با فرهنگ مردسالاري خونواده خودش بزرگ شده حالا كلي كتاب خونده و ايده روشنفكري داره مبني بر حقوق اجتماعي و آزادي زنان و و و و، ولي اينا همش تئوريه چون به محض اين كه تشكيل زندگي ميده و پاي عمل مياد وسط توش مي‌مونه، كه خب از اونجايي كه آدما تو شرايط سخت خودشونو نشون ميدن با همسرش كه طبعا يه دختر امروزيه و مثل ماشاءالله (نگاهي به دخترها مي‌اندازد) همه دختراي امروزي روشنفكره، دچار مشكل ميشه و همين ميشه يكي از دلايل افزايش طلاق بيتا با تكان دادن سر حرفهاي او را تاييد مي‌كند. آرمان (پوزخند مي‌زند): اي بابا. دنيا الان داره رو نانوتكنولوژي كار مي‌كنه اون وقت ما هنوز تو اين مونديم كه روسري خانوما از كجا پايين‌تر نياد بلند نخنديم و تو چشم نامحرم خيره نشيم (از سيگار كام مي‌گيرد) در اين لحظه متصدي كافي شاپ فنجان قهوه را مقابل بيتا روي ميز مي‌گذارد. داخلي / خارجي – مكان هاي مختلف – زمانهاي مختلف چند نما از كافي شاپ مرواريد با همان فضا و حضور بيتا و آرمان و ساير نفرات. نمايي از يك باشگاه رزمي كه ايمان در آن مشغول انجام حركات شنا، دراز و نشست، بارفيكس و ... است. در نماي بعد بيتا مقابل آينه ايستاده و در حال آرايش است كه دوستش وارد اتاق مي‌شود و با اشاره به ساعت ديواري به او مي فهماند كه بايد عجله كند. تصويري از اتومبيل آرمان كه متوقف مي‌شود و بيتا و دوستش هنگام پياده شدن از او خداحافظي مي كنند. نمايي از كافي شاپ عسل و امير و فريناز و ايمان كه به صندلي خالي كناريش خيره شده، فريناز با ضربه آرام آرنج، امير را متوجه ايمان مي‌كند. پايان موسيقي آرام \|+\| نوشته شده توسط حسين غلامي در سه شنبه پنجم آذر 1387 \|


	قمار (۶) خارجي/ داخلي – خيابان/ بانك - روز بيتا در حين حركت كردن مشغول صحبت با تلفن همراه است. بيتا: نه عزيزم اومدم شهريه دانشگامو بريزم. بعدش هم قراره مامانم اينا بيان ... (وارد بانك مي‌شود و جمعيت را مي‌بيند) اوه. چه خبره (صداي همهمه دانشجويان شنيده مي‌شود) الو... اينجا خيلي شلوغه. كارم تموم شد بهت زنگ ميزنم باشه؟ خداحافظ بيتا صف دانشجويان را برانداز مي‌كند و انتهاي آن مي‌ايستد. اوايل صف يك پسر جذاب و خوش اندام با سر و وضع مرتب، بيتا را زير نظر گرفته. بيتا (رو به نفر آخر): ببخشيد آقا. شما نفر آخرين؟ پسر جوان: بله بيتا: فكر مي‌كنين چقدر طول بكشه تا نوبت ما برسه؟ پسر جوان: يه ساعتي حداقل وقت مي‌بره بيتا (زير لب با تعجب): يه ساعت! در همين هنگام پسري كه ابتداي صف بود، مقابل بيتا ظاهر مي‌شود. پسر (لبخندزنان): سلام ... ترم اولي هستين؟ بيتا (جدي): بله. چطور مگه پسر : هيچي. خواستم بگم الان ديگه نوبت من ميرسه. اگه بخواين مي‌تونم شهريه شما رو هم واريز كنم بيتا (در همان حالت): نه ممنون پسر: تعارف نكنين بيتا (ياد قرار با مادرش مي‌افتد): آخه زحمتتون ميشه پسر (لبخندزنان): چه زحمتي (دستش را براي گرفتن پول شهريه دراز مي‌كند) بالاخره سال بالايي‌ها بايد هواي بچه‌هاي جديد رو داشته باشن بيتا (در حال دادن پول): دستتون درد نكنه پسر به بيتا لبخند مي‌زند و به ابتداي صف مي‌رود. برش به : بيتا كه برگه فيش پرداخت را در دست دارد به همراه پسر ابتداي صف از بانك خارج مي‌شود. بيتا (رو به پسر): دستتون درد نكنه پسر (درحال فعال كردن دزدگير اتومبيلش): خواهش مي‌كنم. اگه جايي مي‌خواين برين، مي‌تونم تا يه مسيري برسونمتون بيتا: نه خيلي ممنون. خداحافظ (براي تاكسي دست تكان مي‌دهد) پس از چند لحظه اتومبيل پسر به سرعت از كنار بيتا رد مي‌شود. داخلي – مركز تلفن از راه دور – شب مخابرات مملو از جمعيت است. ايمان درون يكي از كابين‌ها مشغول صحبت كردن است. ايمان (با خنده): شهرستان خوش مي‌گذره؟ ... الو... مي‌گم اين آقا پسراي شمالي قاپتو ندزدن! ... چي؟... نشنيدم. الو... ( مكث ) ا ... همكلاسيات بچه تهرونن؟ (مكث) پس از اين به بعد با كلي بازيگر و كارگردان رفيق ميشيم ديگه! (مكث) راستي واسه خونه چكار كردي؟ (مكث) ا... پس بابات سنگ تموم گذاشت. (مكث) چند نفرين مگه؟ (مكث) خب پس. همچينم تنهاي تنها نيستي. (مكث) خودت كه ميدوني اگه من نبودم بابات عمرا نمي‌ذاشت بري اونجا دانشگاه (مكث) خب معلومه ديگه. واسه اينكه از من دور باشي... شايد خدا خواست يه داماد سربه راه و حرف شنو نصيبش شد (مكث) حالا از شوخي گذشته كي مياي تهران؟ (مكث) آهان... پس معلوم نيست! باشه فقط مراقب خودت باش برش به : تصويري از نماي داخلي مخابرات و سپس كابين‌ها كه در يكي از آنها باز مي‌شود و ايمان از آنجا به سمت پيشخوان مي‌رود. ايمان (رو به متصدي مخابرات): آقا ممنون چقدر تقديم كنم؟ داخلي – يكي از سوله‌هاي دانشگاه – روز دانشجويان در يك ضلع سوله ايستاده‌اند و در حال گوش دادن به صحبت‌هاي استاد هستند. استاد: خب بچه‌ها امروز مي‌خوايم موقعيت نمايشي رو تو تئاتر نشون بديم (با دست به يكي از دانشجويان اشاره مي‌كند) شما! دانشجوي اشاره شده به سمت استاد مي‌رود. استاد: سعيد جان! شما به انتخاب خودت يه اتود نمايشي رو اجراكن‌و‌سعي‌كن كه موقعيت نمايشي رو توش نشون بدي سعيد: چشم استاد سعيد چند متر عقب‌تر مي‌رود و با انتخاب مبدا حركت، رو به دانشجويان شروع به قدم زدن مي‌كند و با نگاه‌هاي متوالي حاكي از احساس به اطراف نشان مي‌دهد كه در فضاي دلپذيري قرار دارد. پس از چند قدم نشان مي‌دهد كه ناگهان مچ پايش پيچ خورده و با نوع حركات خود به صورت لنگ لنگان و حس درد چند قدم حركت مي‌كند. سپس مي‌ايستد و به استاد مي‌نگرد. استاد (عينك را از چشمانش برمي‌دارد): بسيارعالي (رو به دانشجويان) كسي در مورد اتود سعيد نظري نداره؟ يكي از پسرها دستش را بالا مي برد و استاد با حركت سر به او اجازه مي‌دهد. دانشجو: استاد به نظر من اتود سعيد خيلي يكنواخت بود و موقعيتي رو كه ايجاد كرد هم تنش خاصي نداشت. به خاطر همينم فكر نمي‌كنم كه اتودش موقعيت نمايشي داشت پسر دوم كه فيش بيتا را در بانك واريز كرده بود، دستش را بلند مي‌كند ولي منتظر اجازه استاد نمي‌ماند. پسر دوم: ببخشيد استاد. ولي حتما لازم نيست كه موقعيت نمايشي تنش آنچناني ايجاد كنه. فكر كنم همين‌كه جهت مسير نمايش رو تغيير بده كافيه (مكث) اون چيزي كه ايشون ميگه تو تعريف درامه نه موقعيت بلافاصله بيتا نيز دستش را بلند مي‌كند. استاد: بفرماييد خانم آزمنديان بيتا (گلو صاف مي‌كند): به نظر منم موقعيت نمايشي حتما نبايد تنش خاصي داشته باشه، فقط بايد شرايط جديدي رو ايجاد كنه كه فكر مي‌كنم تو اتود سعيد بود استاد (رو به دانشجويان): ديگه كسي نظري نداره؟ كسي جواب نمي‌دهد. استاد (عينكش را بر چشم مي‌زند): خب (قدم مي‌زند) ببينيد بچه‌ها موقعيت يعني تغيير حالت. حتما هم لازم نيست كه پرتنش باشه. فقط كافيه كه موقعيت قبلي رو تغيير بده. به اصطلاح نمايش رو وارد شرايط ديگه‌اي كنه... پس اتو سعيد موقعيت نمايشي داشت، هرچند كه تنش‌دار نبود در اين لحظه پسر دوم با لبخند به بيتا نگاه مي‌كند ولي بيتا هيچ عكس‌العملي نشان نمي‌دهد. خارجي – محوطه دانشگاه – روز بيتا در كنار دو همكلاسي‌اش كه هر دو دختر هستند در فضاي سبز دانشگاه مشغول خوردن ساندويچ هستند و در حين خوردن صحبت مي‌كنند و مي‌خندند. بيتا – اولين برگه واسه من بود. معلممون تصحيح كرد و داد يازده و نيم. چند تا برگه بعد از منم تصحيح كرد كه اكثرا دوازده به پايين بودن. يه دفعه ديدم شاكي شد و گفت نمره‌هاي زير 12 تنبيه مي‌شن بعدشم اسم بچه‌هايي كه نمرشون زير 12 شده بود رو صدا زد و دو تا چوب به كف دستشون مي‌زد. تنبيه كه تموم شد بلند شدم رفتم پيشش گفتم اجازه خانم به ما بيست و پنج صدم كم دادين. اونم برگه رو دوباره تصحيح كرد و گفت بعله درسته بيست و پنج صدم كمه. يازده و نيم رو خط زد بجاش نوشت يازده و هفتاد و پنج صدم. بعد گفت خب حالا دستاتو بيار جلو. همكلاسي‌هاي بيتا مي‌زنند زير خنده. بيتا در حال گاز زدن به ساندويچ، پسر دوم را مي‌بيند كه به سمتش نزديك مي‌شود. پسر دوم (مقابل بيتا با لبخند): سلام بيتا با اشاره سر جواب مي‌دهد. پسر دوم: از بابت حرفاتون تو كلاس ممنون بيتا (لقمه را در دهانش قورت مي‌دهد): خواهش مي‌كنم. ولي اون چيزايي كه گفتم نظرات خودم بود... قصد حمايت از كسي رو نداشتم پسر دوم: به هر حال ممنون (در حال بازگشتن) خداحافظ بيتا ادامه ساندويچش را مي‌خورد. يكي از همكلاسي‌هاي بيتا (با طعنه): مي‌بينم خوش‌تيپا رو تحويل نمي‌گيري! بيتا (در همان حالت): اي بابا \|+\| نوشته شده توسط حسين غلامي در دوشنبه چهارم آذر 1387 \|

خدمات وبلاگ نويسان-بهاربيست

آمار وبلاگ

تعداد بازديدهای اين وبلاگ:

خدمات وبلاگ نویسان

خدمات وبلاگ نويسان جوان